De vriendin waarmee ik naar het Zweedse woonwinkelgebeuren was gegaan, ergerde zich aan dezelfde jongen als ik. Hij was ons beiden opgevallen, terwijl we in verschillende delen van de kussen/stof/dekbedden-afdeling aan het rondneuzen waren. Een jongen van een jaar of tien die iets te luidruchtige grapjes maken en die in zijn ongein de spullen die hij aanraakte nog net heel liet. Wat een irritante jongen. Fijn voor zijn ouders.

Toen we bij de kaarten/fotolijsten-afdeling rondliepen, klonk er ineens een schel geluid. Een alarm. We zagen de jongen verschrikt weglopen van de nooduitgangdeur die hij had geopend. Zachtjes hoofdschuddend keken we elkaar aan.

Hij liep richting zijn ouders. De moeder bleef verdiept in de fotolijsten die ze nu nog aandachtiger ging bekijken. De vader keek eerst naar de nooduitgangdeur en vervolgens naar de jongen en deed of er niks aan de hand was. Geen vermanendende woorden. Geen wijze les in deuren die je nu eenmaal niet moet openen. Geen wandeltochtje naar een van de medewerkers om sorry te zeggen en uitleg te geven. De ouders deden niks.

We waren verbaasd en begrepen ineens een stuk beter waarom het met sommige kinderen maar niet wil lukken, later in de wereld.