En op deze vrijdag is het weer tijd voor een nieuwe kijkje op de zoekende medemens. Internet is een geweldige plek om van alles te zoeken en vinden. En soms komen mensen al zoekende op mijn site terecht. Denk niet dat ze hier vinden waar ze naar op zoek zijn. (Al denk ik dat de onderste vier zoekers sowieso de draad een beetje kwijt zijn en in de verkeerde tijd van de maand aan het zoeken zijn). Het rijtje van vandaag:

• welke insect vlo bult mensen
• benen over de bedrand bungelen
• maandinkomen kaakchirurg
• nut van veiligheidslucifer
• uitvragen + sms
• wat is relativeringsvermogen
• -
• Bagageregels van 2006
• januari lente
• eierverfmolen
• middelbare scholen tropenrooster

Er is weer een soort opruiming gaande. In mijn hoofd en in mijn huis. In beide kom ik vergeten gedachtes en aantekeningen tegen. En herinneringen en momenten van weleer.

Alhoewel ik mezelf steeds van het tegendeel overtuig, blijk ik steeds in dezelfde valkuilen te stappen. Wat betreft het managen van mijn eigen leven en het zorgen voor mezelf lijk ik ineens geen stap verder te zijn gekomen.

Het lijkt een geval van 'doe een stapje naar voren, doe drie stapjes terug.'

Dit besef is een goede opstap. Maar deze momenten heb ik vaker gehad. Veel vaker.

Welke blikseminslag, voorspellende droom, heftig moment of verhelderend geval van het licht zien zal voor de totale ommedraai zorgen? Of is dit hoe het hoort te gaan?

Een stapje naar voren en een paar terug...

Voordat de afgelopen lente goed en wel was begonnen, wist ik dat ik weg zou gaan bij een van mijn banen. Sinds die tijd is mijn nieuwste banenzoektocht begonnen. Iedere week bekeek ik diverse vacaturesites en bladerde altijd aandachtig de zaterdageditie van het plaatselijk dagblad door.

Volgende week ga ik beginnen met een tijdelijk baan als medewerker educatie alhier.

En ik merk dat ik moet afkicken van mijn banenzoektocht. Het is tijd om het allemaal los te laten. Tot in juni de nieuwe zoektocht gaat beginnen.

Er werd hard gewerkt, daar midden in de stad. Een vreemdsoortige en enorm lange antenne stak de grond in en er stonden wat werkmannen en busjes omheen. Op een van die busjes ie volgende tekst:

Televisie inspectie in waterwinputten en waterleidingen

Wat valt er op televisiegebeid te inspecteren in waterwinputten en waterleidingen? Of mensen er stiekem tv kijken? Of dat er tv gekeken kan worden, mocht het ooit van pas komen?

Iedere dag opnieuw kan je weer verbaasd worden.

En terwijl ik net van mijn fiets was afgestapt om mijn handschoenen in mijn tas te zoeken, kwam er een meisje voorbijlopen die een rokje aanhad. Met blote benen daaronder. Ik trok mijn handschoenen aan, wikkelde mijn das beter om heen en vervolgde al fietsend mijn weg. Blij dat er bij mijn lichaam alleen een stukje gezicht ontbloot was, in deze kou.

Iedere keer als ik dit soort berichten lees, vraag ik me toch af of een gedeelte van de mensen niet is verder gekomen in de evolutie en nog op het niveau van holbewoners is blijven steken.

Waarom zou je in godsnaam ambulancepersoneel aanvallen en in hun werk belemmeren?

Lekkere geurtjes zijn niet mijn ding. Dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat mijn neus het niet echt goed doet. Meestal ruik ik niet echt iets, of vaag ergens in de verte. Of ik ruik ineens heel veel en de -meestal vieze- geurexplosie komt dan als een knal mijn hoofd binnen. Gevolgd door een niesbui waar je u tegen zegt.

Met parfum heb ik dus ook niet zoveel. Als iemand een geur voor m'n neus houdt, kan ik nog wel bepalen of ik deze vies of lekker vind. Zodra er een tweede optie achteraan komt, wordt het een grote, penetrante geurbrei. En dan ga ik niezen. Van die winkels waar ze geurtjes verkopen, vermijd ik dan ook zorgvuldig.

Toch vind ik het wel wat hebben om soms parfum op te hebben. Omdat ik weet dat anderen daar gevoelig voor zijn en het me soms een speciaal gevoel geeft om een extra aroma om me heen te hebben. Die parfums krijg ik meestal als een vriendin een geurtje zat is en daarom een halfleeg flesje wegdoet. Dan ruik ik die geur, denk 'vies' of 'lekker' en daarmee is de keus gemaakt.

Mijn flesje parfum is bijna op. En aangezien er nog geen halfleeg flesje op mijn pad is gekomen, deed ik vandaag in een drogisterij iets wat ik zeldem doe. Ik keek naar de flesjes, probeerde aan de buitenkant af te kunnen lezen welke ik lekker zou kunnen vinden ruiken, koos er een uit, stroopte mijn mouw op en drukte voorzichtig op het knopje. En nam me meteen voor om dat nooit meer te doen.

In plaats van een charmant geurig wolkje, kwam er namelijk een flinke hoeveelheid vloeibare substantie op mijn pols terecht die zo mijn trui en jas in droop. En het rook niet eens lekker. Het rook zelfs vies, heel vies. En terwijl ik al niezend de winkel uitging, probeerde ik zo snel mogelijk naar huis te lopen, ondertussen de betreffende arm een beetje van me af houdend, alsof deze geur toch echt niet bij mij vandaan kwam.

• De keuze is gemaakt. Niet door mij. Maar de tijdelijke baan op Terschelling gaat niet door. Ze hebben toch gekozen voor iemand met minder ervaring. Het leek ze toch meer een startersfunctie. Dat hadden ze wat mij betreft ook kunnen bedenken voor ze me uitnodigden. Maar goed. Het is weer eens wat anders om ergens teveel ervaring voor te hebben.
• Gelukkig is daar die andere tijdelijke baan in mijn eigen stad. Die me graag wilt hebben. En zelfs even mijn Terschelling-avontuur heeft afgewacht.
• Een baan in de buurt, met leuke collega's, waar ik mijn ervaringen een stap verder kan ontwikkelen. Leuk. En spannend.
• Na al deze banenperikelen ga ik weer over naar de orde van de dag. En komt hier er weer ruimte voor andere verhalen, gedachten en schrijfsels.
• Tot de volgende baanzoekronde weer op mijn pad gaat komen.

• De terugweg verliep wel heel wonderlijk.
• Op het station van Harlingen Haven zag ik namelijk een meisje met wie ik weleens heb samengewerkt op een festival. Al snel werd duidelijk dat we beiden voor dezelfde functie op sollicitatiegesprek waren geweest en met dezelfde boot van het eiland af waren gekomen. In de trein raakten we niet uitgepraat over onze sollicitaties en de mogelijke baan en wie deze zou gaan krijgen.
• Ineens kwam het meisje dat achter ons zat, naar ons toe lopen. Zij bleek de derde kandidaat van de dag. Kandidaat nummer vier konden we zeker niet tegen het lijf lopen, deze was een andere dag al op gesprek geweest.
• En zo zat ik ruim twee uur met mijn 'rivalen' in de trein te kletsen in plaats van in mijn dikke boek te lezen. We vergeleken vragen en antwoorden. Hoorden dingen die bij de een wel en bij de ander niet aan bod waren gekomen. En kwamen tot de conlusie dat we allemaal een kans maken om de baan te krijgen.
• Als een van ons hem maar krijgt en niet onbekende kandidaat nummer vier. Natuurlijk.

1. - boek van ruim 500 pagina's
2. - mp3-speler
3. - mijn opschrijfboekje
4. - een puzzelboekje

Iemand nog meer tips hoe ik mezelf kan vermaken tijdens een ongeveer 9-uur-durende trein- en bootreis reis naar de plek van mijn sollicitatiegesprek (op Terschelling) en weer terug naar huis? Ik kan mezelf meestal goed vermaken als ik onderweg ben en vind het ook nooit zo erg om te reizen. Maar aangezien ik morgen wel erg lang onderweg ben, zijn alle nieuwe en frisse vermaaktips meer dan welkom.

• Dus. Dringt het nu pas ineens echt tot me door dat ik eigenlijk weer meer werk heb. Een tijdelijke projectbaan in eigen stad bij een leuke organisatie. Het telefoontje kwam woensdagavond en is compleet ondergesneeuwd door mijn plotselinge werkmogelijkheid op Eurosonic en het snelle vertrek die kant op. Maar er is nog een reden waarom ik het niet echt van de dagen schreeuw.
• Ik weet niet zeker of ik het wel ga doen.
• Dinsdag heb ik namelijk nog een sollicitatiegesprek. Ook bij een leuke organisatie. Ook tijdelijk. Een stuk verder van huis, maar dat is juist onderdeel van de charme. Qua tijd overlappen ze elkaar. Mochten ze me bij beide banen uitkiezen, dan zal ik moeten kiezen.
• Een lastige keuze. Ik heb zowel in mijn hoofd als op papier voor- en nadelen van beide banen op een rijtje gezet. Om te kijken wat ik het liefste zou willen.
• En de conclusie is dat ik het niet zo goed weet.
• Hopelijk wordt het me dinsdag duidelijk, als ik op gesprek ben geweest. Misschien kiezen zij niet voor mij, dan valt er voor mij niks meer te kiezen.
• Nu is het nog een groot vraagteken en over een paar dagen zal er een uitroepteken zijn. En dan is het moment daar dat ik iets van de daken ga schreeuwen.

En ineens, nogal onverwachts. ga ik donderdag en vrijdag werken tijdens Eurosonic in Groningen. Een leuke, welkome, fijne, interessante wending in mijn toch al hectische en immer veranderende leventje. Ik ben bij een van de vele locaties de backstagehostess en zal ervoor zorgen dat alle bandleden en omringende mensen een hapje en een drankje krijgen, indien gewenst vergezeld van een praatje.

Een fijne manier om in mijn tijdelijke deeltijd-werkeloze bestaan geld te verdienen. Een goede plek om wellicht te netwerken (zo'n beetje iedereen uit de muziekwereld schijnt er rond te lopen, wie weet waar mijn organisatoriche- en schrijfvaardigheden ergens van pas kunnen komen). En een leuke manier om twee dagen en nachten te vullen.

Leuke bijkomstigheid is dat ik mijn vriendin uit Groningen weer zie. Minder is dat haar zieke voet de reden is dat zij even niet mag lopen en zij dus het baantje dat ik nu doen niet meer kan doen, waardoor ik het nu ga doen.

De wereld zit soms cru in elkaar, dat blijkt maar weer.

En ineens bedacht ik me dat de hoeveelheid bewaarbakjes, fotolijstjes en lege schrijfblokken die ik heb misschien in verhouding staan tot de mate waarin ik de dingen wil vasthouden, bewaren en onthouden.

De ergernis ging bij mij al snel over in vermaak. De afdeling van mijn mobiele telefoonprovider die smsjes verstuurd als er iets wijzigt in je abonnement of aan je telefoonnummer is namelijk op hol geslagen.

En nu krijgen alle abonnees de hele tijd smsjes over dingen die niet kloppen. Zo ben ik vandaag al diverse maken welkom geheten als nieuwe abonnee, is me meedegedeeld dat mijn nummer over 8 dagen ongezet gaat worden en meer van dat soort niet-aan-de-hand-zijnde berichten.

Mijn medelijden gaat uit naar de werknemers van het callcenter.

Ik kreeg een smsje van een vriend van me: 'van wie is deze telefoon'. Dat was of een flauwe grap of iemand had zijn mobiel gevonden. Na nog een sms heen en weer bleek het inderdaad een onbekende jongen te zijn. De onbekende jongen belde me op en bleek Bert te heten. Hij wist me te vertellen dat hij een mobiel had gevonden aan de rand van een schaatsplek waar die vriend van mij dit weekend inderdaad ging schaatsen met andere vrienden.

Om het teruggeefproces makkelijker te maken, kreeg ik zijn eigen nummer. Dat heb ik doorgegeven aan de vrienden waarmee hij op schaatspad was. En nu zal het verder wel goedkomen.

Hoe mooi, dat mensen soms gewoon nog wel op zoek gaan naar de rechtmatige eigenaar van iets dat ze gevonden hebben.

De behoefte om uitbundig te leven en de behoefte om in mezelf gekeerd te leven, lijken de laatste tijd afwisselend even sterk om aandacht te vragen.

In mijn hoofd lijken de twee niet samen te gaan en het een het ander zelfs uit te sluiten.

Ook hier zal een balans of een weg in worden gevonden. Vandaag echter nog even niet.

Een jaar of acht geleden keek ik uit over een grote, lege zandvlakte en besefte me ineens dat ik eigenlijk geen idee had wat ik wilde gaan doen in mijn leven. Een heftige vorm van paniek overviel me.

Een jaar daarvoor was ik afgestudeerd. Culturele en Maatschappelijke Vorming. Een studie die leuk, leerzaam, creatief en veelzijdig was. Enorm handig en tegelijkertijd ook onpraktisch voor mensen die niet precies wisten wat ze wilden doen. Na mijn studie kwam ik via mijn derdejaarsstage een jaar in Zweden terecht, om daar als gesubsidieerd EU-vrijwilligster aan de slag te gaan bij Loesje. Leuk, leerzaam, creatief en veelzijdig. Bij terugkomst even her en der gewerkt om geld te sparen om een maand naar Zimbabwe te gaan. Mijn zus woonde en werkte daar voor een jaar en ik ging op bezoek.

En daar, midden in de rimboe, drong het ineens tot me door. Studie klaar. Jaartje weg klaar. Na deze reis zou het echte leven beginnen. Het echte leven. Wat zou ik daar in godsnaam gaan doen dan?

De jaren ervoor was ik goed geworden in roepen dat het later allemaal wel goed zou komen. Dat later alles zijn weg wel zou vinden. Dat ik later mijn pad vanzelf wel zou vinden in mijn leven. Toen later ongemerkt ineens nu was geworden, voelde ik me doelloos zwemmend in een hele grote, diepe oceaan. Ik vond het maar eng.

Er kwam een baan. Anderhalf jaar later een andere baan. Een half jaar later weer een andere. Opgevolgd door eentje die ruim twee jaar duurde. Een reis van een paar maanden kwam op mijn pad. Een boeiende en enerverende werkeloze tijd brak aan. En zo ging het steeds maar door. Zoeken naar een werkplek die mij gaf wat ik wilde. Terwijl ik niet eens precies wist wat ik wilde. Of kon. Sommige banen stopten omdat ik dat wilde. Anderen omdat opdrachten ophielden of bedrijven reorganiseerden.

En nu, ben ik voor de zoveelste keer in mijn leven op het punt dat er nieuw werk gezocht moet worden. De grote, lege zandvlakte en de grote, diepe oceaan vind ik echter allang niet meer eng. Ik trek me op en hou me vast aan leermomenten, kennis, ervaringen, bijzondere momenten, wijze lessen, verworven vaardigheden en vertrouwen.

Het vertrouwen dat het wel goed gaat komen. Dat alles loopt zoals het loopt. Dat mijn pad nu eenmaal enerverend, kronkelig, verfrissend en verre van saai is.

Ik ben benieuwd wat ik achter de volgende bocht ga vinden.

Een site waar allemaal foto's staan van harten. Gevonden op straat, de stoep, de brievenbus, een restaurant. Lief initiatief.

Er zijn een paar harten waar ik al jaren tegenaan kijk als ik in mijn badkamer ben. Gisteren was het moment daar om er eindelijk eens een foto van te maken en deze door te sturen.

Kijk hier naar de site en mijn ingezonden foto.

De vriendin waarmee ik naar het Zweedse woonwinkelgebeuren was gegaan, ergerde zich aan dezelfde jongen als ik. Hij was ons beiden opgevallen, terwijl we in verschillende delen van de kussen/stof/dekbedden-afdeling aan het rondneuzen waren. Een jongen van een jaar of tien die iets te luidruchtige grapjes maken en die in zijn ongein de spullen die hij aanraakte nog net heel liet. Wat een irritante jongen. Fijn voor zijn ouders.

Toen we bij de kaarten/fotolijsten-afdeling rondliepen, klonk er ineens een schel geluid. Een alarm. We zagen de jongen verschrikt weglopen van de nooduitgangdeur die hij had geopend. Zachtjes hoofdschuddend keken we elkaar aan.

Hij liep richting zijn ouders. De moeder bleef verdiept in de fotolijsten die ze nu nog aandachtiger ging bekijken. De vader keek eerst naar de nooduitgangdeur en vervolgens naar de jongen en deed of er niks aan de hand was. Geen vermanendende woorden. Geen wijze les in deuren die je nu eenmaal niet moet openen. Geen wandeltochtje naar een van de medewerkers om sorry te zeggen en uitleg te geven. De ouders deden niks.

We waren verbaasd en begrepen ineens een stuk beter waarom het met sommige kinderen maar niet wil lukken, later in de wereld.

Morgen is het de eerste maandag in het nieuwe jaar. De eerste maandag na de Kerst- en Oud&Nieuwdagen. De dag waar het oude jaar en de oude week goed afgeschud kunnen worden om plaats te maken voor nieuwe dingen. De dag waarop de twee weken vol feest- en lanterfantdagen toch echt ten einde is gekomen. De dag waarop uitstellen en vooruitkijken ineens nu zijn.

Morgen.

• Het begin van baan 3 en 4. En het stoppen van baan 1 en 4. Baan 2 gaat officieel door, maar onofficieel zijn er even geen diensten, dus die tel ik (voorlopig?) even niet mee.
• Vele sollicitatiebrieven en twee grote sollicitaties, die er zowaar bijna voor zorgden dat ik naar een andere stad was verhuisd.
• De meerdere snelkookpanmomenten van onoverzichtelijke drukte en dat terwijl ik me twee jaar geleden na zo'n hectische fase mezelf had beloofd om het nooit meer zover te laten komen. Een Katyo stoot zich soms best vaak aan dezelfde steen.
• De liefde die geen liefde bleek, althans niet op die manier. Ik dacht van wel en dat zorgde voor veel hoofdbrekens, gedoe en wat tranen. En uiteindelijk een sterkere ik die duidelijker voor ogen heeft wat ik wel en niet wil op dat gebied.
• Het begin van een schrijfcursus, die me wellicht verder helpt en me meteen ook meer vertrouwen geeft op dat gebied.
• Het verlies van een oma. De laatste van mijn opa's en oma's. Ik ben niemands kleinkind meer.
• Qua vakanties: een weekend Stockholm, een lange week Oerol/Terschelling en een lang weekend Berlijn.
• Het weerzien van oude vrienden en het versterken van nieuwere vriendschappen.
• Het verrekken van een spier dankzij mijn eerste uren bowlen op iemands Wii.
• Dansen, dansen, lekker vaak dansen. En soms ook de keuze om dat eens niet te doen.
• Het besef dat mijn leven allesbehalve saai is. En alhoewel ik vaak gefoeterd heb op alle drukte en gedoe het afgelopen jaar, ben ik er uiteindelijk maar om gaan lachen en het als een geschenk gaan zien.