Ik en mijn banen. Ruim anderhalf jaar had ik er een tijdje nul. Ruim anderhalf jaar geleden had ik een kleintje. Een paar maanden later gevolgd door een ander kleintje. Iets later gevolg door een nog kleinere, om het af te maken qua geld. Vervolgens kwam er baantje vier. Die erg veel tijd en stress in beslag nam, maar zo goed als niks opleverde.

Bezig zijnde met baan 1, 2 en 3 ging ik bezig met het schrijven van twee artikelen. Druk en hectisch liep alles door elkaar. En ergens in het vroege voorjaar van dit jaar, besefte ik me dat baan 1 de baan was waar ik mee zou stoppen. Omdat daar mijn hart niet echt in lag.

Tot het eind van de zomer zou ik er werken. Omdat mijn contract dan afgelopen zou zijn. Omdat ik niet zo'n haast had om meteen weg te gaan. Omdat ik niet meteen iets nieuws had. Omdat het daar te druk was om zomaar ineens te stoppen. Eind zomer werd de jarenlange drukte mijn collega teveel en kwam ze thuis te zitten. Voor onbepaalde tijd voorlopig.

Ineens was ik degene die er het meeste wist. Ik besloot om nog een tijdje te blijven. Omdat ik niet echt nieuw werk had. Omdat het te druk was om ineens te stoppen. Omdat ik het niet zomaar los kon laten.

De afgelopen drie maanden heb ik een nieuwe collega ingewerkt. Een dag in de week heb ik alles wat ik weet zo goed mogelijk overgedragen. Door haar komst kon ik ineens de einddatum voor mezelf vastzetten. Per januari zou ze er meerdere dagen komen werken. Een mooi en passend moment voor mij om te stoppen.

En vandaag, vandaag was het ineens mijn laatste werkdag. Intens blij, omdat mijn hart nu eemnaal niet daar en bij dat soort werk ligt. Intens tevreden, omdat het wederom een stap dichterbij mijn dromen is. Intens nieuwsgierig, omdat ik nog even geen idee heb hoe mijn toekomst er uit zal zijn.

En een paar tranen in mijn ogen, omdat ik het altijd moeilijk vind om iets achter te laten, vooral zolang de herinneringen en leermomenten nog vers in mijn hoofd rondwaren.