Er is een tijd geweest in mijn leven dat ik geen lijstjes nodig had. Dat ik het niet nodig had om op te schrijven wat ik allemaal moet doen en waar ik aan moet denken.

Dat ik het niet nodig had om overzicht te hebben. De behoefte om de dingen uit mijn hoofd, en op een papiertje neer te zetten. Een tijd dat de dingen die ik moest of wilde doen, nog gewoon in mijn hoofd pasten.

Ergens is het daar te vol geworden. Ben ik de dingen gaan uitstellen? Of ben ik steeds meer gaan doen?

Ooit was er een tijd dat ik de oneindige opeenvolging van mijn lijstjes niet nodig had.

Iets in het verleden. En iets om in de toekomst na te streven.