De fiets die tegen de boom voor mijn flat stond, leek wel heel erg op mijn fiets. Het bleek ook mijn eigen fiets te zijn.

Gravend in mijn geheugen, kwam ik tot het moment dat ik hem daar neer had gezet.

Gisteravond. Met haast. En een tas vol boodschappen voor de geplande pastamaaltijd. Behalve de pasta. Het plan was mijn boodschappen thuis te lozen en daarna snel naar een supermarkt te fietsen. En dat alles voordat de mede-eetster op de stoep zou staan.

Eenmaal binnen viel mijn oog op een blik. En in dat blik bleek een zak pasta te liggen. Daar ooit terechtgekomen vanuit een kerstpakket. De datum was nog niet verstreken. En ik kon lekker binnen blijven.

En dus stond daar mijn fiets nog. Al bijna vierentwintig uur lang.

Met de sleuteltjes er nog in.