Er is ook zoiets als te geduldig zijn.

Ik was aan het wachten. Op een oriënterend gesprek. Voor een hele leuke baan. De vrouw bij de recepetie had gezegd dat het iets uit was gelopen. Dus ik was an het wachten. Keek om me heen. Bladerde wat door een tijdschrift. Probeerde zo ontspannen mogelijk te zitten. Had mijn mobieltje braaf uitgezet bij binnenkomst. Geen klok te bekennen.

Na een tijdje liep ik terug naar de vrouw van de receptie om te vragen hoelaat het inmiddels was. "Oh, jij bent natuurlijk nog aan het wachten!". Door alle drukte om haar heen, was ze vergeten door te geven dat ik er was.

Na een minuut kwam een van de twee gesprekspartners eraan. Zij hadden gewacht. Ik had gewacht. Zij hadden gebeld. Maar ik had mijn mobiel dus uit. En had teveel geduld gehad. De ontmoeting begon zo met een hoop grappen en het ijs was meteen gebroken.

Het gesprek was kort, krachtig, leuk en indrukwekkend.

Dat laatste vooral voor mijn gevoel. Omdat de baan me leuk lijkt. Precies wat ik wil. Maar veel uur, voor mijn doen. En in een andere stad dan waar ik woon.

Uiterlijk maandag hoor ik meer. Ik ben benieuwd. Of mijn leven volledig op zijn kop zal komen te staan.

In het kader van ietwat bijgeloof, noem ik hier even niet wat de functie is en waar deze is. Zodra er meer bekend is (goed of slecht) zal ik er meer over vertellen.