Wat een doortastend en helder persoon was daar aan het woord. Strikt in haar grenzen. Eerlijk over haar gevoelens. Helder over haar inzet. Duidelijk over haar motivatie.

Een stiekem en klein gevoel van trots kwam over mezelf heen, toen ik mezelf hoorde praten tegen een collega bij een van mijn banen naar aaleiding van personele veranderingen en alles wat daar in de kleine organisatie bij komt kijken.

Niet over mezelf heen lopend. Niet de situatie voor mezelf plaatsend en daarbij mijzelf uit het oog verliezend. Geen loze beloften makend die ik later niet waar zou kunnen maken. Niet mezelf, mijn wensen en mijn voorkeuren vergetend door de ontstane situatie.

Het woord volwassen kwam spontaan in me op.

En deze keer zonder de negatieve bijsmaak die ik er altijd bij proefde.