Bijna trapte ik er op. De grote naaktslak die traag zijn weg vervolgde, door de grassprietjes en over de stoeptegels heen.

Zo'n langzaam beestje in zo'n snelle wereld. Hoe kwetsbaar.

Graag wilde ik hem verstoppen, uit het gevaarlijke en open stuk halen, in een struik neerzetten. Ergens waar niemand op hem kon stappen.

Zuchtend besefte ik me dat ik het beste de natuur zijn gang kon laten gaan en vertrouwen moest hebben. Hij was tenslotte al zo'n eind gekomen.