Op kantoor kreeg ik vanochtend telefoon. De eigenaar van de duif belde. De duif was weer thuis gekomen. Hij ging hem eens goed verzorgen en mocht hij weer genoeg aan kunnen sterken om wedstrijden te kunnen vliegen, dan zou hij omgedoopt worden tot 'Nijmegen. De hele week heb ik aan de duif gedacht. Gekeken of hij er nog zat. Maïskorrels gevoerd. Hopende dat hij genoeg energie zou krijgen om terug naar huis te vliegen. En nu is hij terug. Dat doet me deugd. En nam de man de moeite om te bellen. Dat deed me net zoveel deugd.

En verder komt er vandaag een steeds grotere knoop in mijn maag. Vanavond ga ik naar mijn ouders. En naar mijn oma. Een moment voor alle kleinkinderen, om afscheid te nemen.

De knoopt wordt steeds groter, want het wordt nu steeds echter. De werkelijkheid dat ze er niet meer is, mijn oma.