Mijn oma is gisteren na een sterfbed van een paar dagen overleden. Ik had niet de diepste band met mijn oma. Maar we zijn wel familie. Die band is er. Ik vind het raar en nog onwerkelijk. Ik zie er tegenop om de rest van mijn familie te zien, omdat het dan zo echt wordt. Ik kijk er naar uit om de rest van mijn familie te zien, omdat het dan pas echt lijkt te worden. Zij was de laatste van mijn opa’s en oma’s. Sinds gisteren ben ik opa- en omaloos. Een generatie is uitgestorven. Ik hoor de verhalen aan over het waken en besef me ineens ook dat mijn zus en ik -over hopelijk een lange tijd- met een veel kleiner gezin in zo’n zelfde situatie zitten. Wij zijn thuis met zijn tweeën. Zij zijn met zijn negenen. Negen kinderen zonder moeder. Niet onverwachts. En het gebeurt iedereen. Maar toch. De dood is zo’n alledaags en tegelijkertijd onwerkelijk gebeuren.

Eerdere schrijfsels:

De kleine wereld van mijn oma

Het nieuws over mijn opa

Afscheid nemen op mijn manier van mijn opa