En toen zat daar ineens een duif. Ze zat op het platte dak dat grenst aan het kantoortje en keek naar binnen door de glazen wand.

Zoals op iedere zonnige dag ging de glazen deur open. De duif stapte naar binnen. Plukte wat in een kussen en in de planten. Ze liep over een tafel, ging in de kast zitten en ook in het venster. Ze hoorde er niet, maar wilde er toch zijn.

Een collega ondernam wat moeite om de duif te vangen en zo te lezen wat er op het ringetje stond dat ze om haar pootje had. Het bleek een Belgische duif, met een code.

Na wat gezoek op internet, het bellen van een Belgisch nummer en het intoetsen van de ringcode, hoorde ik het telefoonnummer van de eigenaar van de duif.

Het bleek een prijzenduif, wonende in Genk. Afgelopen zondag was er een tocht geweest van 200 kilometer en door het slechte weer waren er veel duiven uit koers geraakt. Waaronder die op ons dak zat. Afgesproken werd dat ik de duif zou voorzien van maïs of tarwe, gehoopt werd dat de duif zo binnen een paar dagen op sterkte zou komen en zelf de tocht naar huis zou maken.

De duif stortte zich enthousiast op de maïskorrels.

En nu is het afwachten of ze binnen een paar dagen weer zelf op huis aan gaat. Ik hoop het maar. Het ziet er zo sneu uit, een uit koers geraakt, dakloze duif.