Dag na dag na dag werken. Steeds iets te laat omdat er nog dingen afmoeten of omdat ik laat thuis ben. Vroeg wakker worden omdat de wekker weer gat. Of de zo iets te warm schijnt. Of de telefoon vroeg ineens rinkelt. Een nieuwe, tijdelijke werkplek voor drie dagen tussendoor. Drukte achter de rug en drukte voor de boeg. Weinig tijd om rustig even alles te laten bezinken. Een nieuw iemand om te leren kennen. Warmte om aan te wennen.

Het is best fijn om te weten dat je op halve kracht ook best wel kan werken, maar binnenkort hoop ik het weer op volle kracht te doen, zonder bang te zijn dat ik ’s ochtends op de fiets in slaap val.