Op weg van hier naar daar, kwam ik een bekende tegen van lang geleden. De laatste jaren spreken we elkaar amper meer, maar zo soms zeggen we even hoi.

Vandaag was weer zo[n hoogtepunt in mijn hoofd qua beslissingen nemen, plannen, keuzes maken en alles van elkaar af laten hangen.

Op de vraag 'hoe gaat het met je', volgde dan ook mijn 'op zich wel goed, alleen wel te druk eigenlijk'.

Haar 'maar zo ken ik je, zo gaat het toch altijd bij jou?' was zo waar, dat ik me bedacht dat het toch echt (echt!) eens tijd gaat worden om die rust er eindelijk eens goed en solide in te bouwen. En te houden.