Ze kwam er aan, leunde op de balie en wilde overduidelijk snel geholpen worden. Ik was aan de beurt en deed mijn bestelling van pompoenpitten, pijnboompitten en rozijnen. De verkoper keek vervolgens de wachtende mensen aan en vroeg wie er aan de beurt was. De laatst aangeschoven vrouw stak van wal. De vrouw aan de andere kant van mijn zijde keek verbaasd. Logisch, zij stond er namelijk eerder. Een hekel hebbend aan voorkruipende mensen, wees ik behulpzaam naar de vrouw die er eerder stond. De verkoper ging haar helpen. Mijn nekharen gingen overeind staan toen ik al weglopend de ongeduldige vrouw diep hoorde zuchten en vervolgens hoorde zeggen ‘maar ik heb enorme haast, dus zou ik voor mogen?’.

Vervelend voor haar dat ze haast heeft, maar dat lijkt me vooral haar eigen probleem en niet dat van de mensen om haar heen. Vooral in de wereld van pitten, noten en kruiden, waar niks me een zaak van leven en dood lijkt.