Ik woon in een flat. Aan alle kanten heb ik dus buren. Ik zeg ‘hoi’ en ‘doei’ tegen sommige gezichten en met enkelen praat ik iets langer en mijn bijna-buurvrouw en ik passen soms op elkanders huisdier. Dat vind ik genoeg burencontact.

Flats zitten akoestisch gezien heel vreemd in elkaar. Het is daarom soms lastig te bepalen of soms de schuinonderbuurvrouw, degene boven me of degene naast me de muziek te hard aan heeft staan. Gelukkig is het meestal van korte duur en heb ik er weinig last van. Soms ook wel en dan zucht ik diep en herinner mezelf eraan dat ik hierna ergens wil wonen waar ik niet aan alle muren omringd wil zijn door buren.  

Maar vandaag. Hoor ik iets vreemds. Het lijkt alsof een van mijn buurvrouwen een microfoon heeft aangesloten op een versterker. En ze een gesprek voert. Ik hoor steeds een kant van een gesprek. Maar ik hoor net niet wat er gezegd word. Maar ik hoor wel steeds iets. Een zin. Stilte. Weer een zin. Stilte. Gelach. Bedompt. En net te aanwezig om me er niet aan te storen. Het lijkt een telefoongesprek. Maar dan versterkt. Het stoort me. En heb geen idee bij welke flat ik aan zou kunnen bellen, gezien de vreemde akoestiek. Ik zucht nog maar eens. Hopelijk is ze snel een keertje uitgepraat.