Een paar dagen geleden kreeg ik een folder van een energiemaatschappij in mijn bus. Niet boeiend. Word altijd zo moe van energiemaatschappijen. Folder in de oud papier-bak.

Vandaag deed ik mee aan een online onderzoek over wat er op mijn deurmat viel. Die folder dus. Allemaal vragen over de vormgeving, de inhoud, de foto's, de tekst.

En ik voelde me eerst schuldig. En toen kreeg ik medelijden. Met de mensen die als werk hadden om die folder te maken. Er tijd en aandacht aan besteden. En ik, en velen met mij, die de folder ongezien weggooien.

Een intense treurigheid van sommige dingens des levens overviel me.