Dat gevoel, dat iedere vezel in je lichaam je iets duidelijk probeert te maken en jij het hoort en voelt en er echt niet omheen kan.

En je merkt dat je oervezels worden overschaduwd door je verstand, dat zoiets heeft van 'ja, dat kan jij wel zo voelen, maar praktisch is het niet. Hoe zit het dan met geld? En hoe en wanneer breng ik dit nieuws aan de ander?'

Maar je voelt dat het onontkoombaar is en dat alle vezels in je lichaam zo op spannen staan, dat de 'zal ik?'-vraag allang overgenomen lijkt door de 'hoe en wanneer?-vraag.

Verstandelijk blijf ik dus nog even in ontkenning.