Een ezel stoot zich maar een paar keer. Een mens kan eindeloos botsen.

Behoefte aan tijd voor mezelf tussendoor. Daar de rust van krijgen. Door die rust energie krijgen en de dagen en weken subtiel steeds voller laten lopen. Tot mijn lichaam protesteert en allerlei signalen afgeeft.

Een druk op het voorhoofd. Dingetjes vergeten. Moeilijker in slaap vallen. Briefjes die zich opstapelen. Een mailbox die maar vol blijft. Een blik die steeds meer fronst.

Het besef dat het anders moet. Maar weer. Tot ik langzaam weer overmoedig wordt en ik weer op dit punt ben.

Op een dag weet ik het. Leer ik het. Stop ik met botsen op steeds diezelfde, hardnekkige steen.