Van de ene kant zit ik helemaal positief vol van het geweldig mooie concert waar ik gisteren was. Stiekem ben ik altijd een beetje verliefd op de zanger, gelukkig trekt dat na een paar dagen wel weer weg.

Al bijna gewend ben ik aan het gegeven dat mijn weekend Stockholm dit weekend ineens niet doorgaat. De opa van mijn reisgenootbuddy is deze week plotseling-maar-toch-niet-onverwacht overleden en dit weekend is de begrafenis. Een andere keer dan maar weer.

In mijn hoofd was ik zo bezig met al mijn banen, concerten en de zeer bijzondere en grote avond die ik vanavond ga stagemanagen, dat het vooruitkijken naar mijn weekendje weg er eerlijk gezegd nogal was bij ingeschoten.

Bedenkende wat ik dan ineens zou gaan doen met een lang weekend vrij en zonder plannen, kwam ik tot de conclusie dat ik het liefst ergens anders dan thuis wilde zijn, omdat ik daar altijd als een megasterke magneet naar mijn computer wordt gezogen om me daar met moeite weer vandaan te kunnen trekken. En dat terwijl er zoveel andere en leukere dingen zijn die ik eigenlijk wil doen. Wanneer moet je jezelf internetverslaafd noemen en hoe kom je daar dan weer vanaf eigenlijk?

Dit alles en meer wordt overgegoten met mensen in mijn direkte kring en daarbuiten die kniebanden knappen, ribben kneusen, ineens doodgaan dus en meer van dat soort zaken.

Gelukkig heeft niemand mij ooit horen beweren dat het leven saai is.