Het begint te regenen. Hard. Blij dat je ‘m die ochtend in je tas hebt gestopt, haal je je paraplu tevoorschijn en steekt ‘m snel op. Je wandelt verder naar de bushalte. Zonder bushokje. Daar staat een mevrouw. Zonder paraplu. In de stromende regen. Je gaat naast de mevrouw staan en houdt de paraplu voor jullie beiden op. Je nodigt de mevrouw uit om erbij te komen staan. De mevrouw is dankbaar en schuift dichterbij. Twee onbekenden, samen in de stromende regen, enigszins beschut door een laagje paraplustof. Met zo nu en dan een glimlach tussen de regendruppels door.

Maar wat ik me nou afvroeg: als ik haar was geweest en zij degene met een paraplu. En ze zou me geen plekje onder de paraplu aangeboden hebben, zou ik er dan zelf om gevraagd hebben? Dat vroeg ik me daar dus af. In de stromende regen. Samen onder mijn paraplu.