Op ieder potje past een dekseltje. Dat zeggen ze. En op een dag geloof ik het misschien weer. Als ik het zelf weer merk.

Mijn liefdesleven wordt alweer een tijdje gekenmerkt door het gebrek eraan. In het algemeen zit ik daar niet mee. Ben ik druk met mezelf en het (her)ontdekken daarvan en heb ik het gevoel dat daar nog even niemand anders bij past. 

Maar sommige dagen mis ik het hebben van een vriend ineens. En andere dagen ben ik blij dat ik alleen mezelf heb om rekening mee te houden en lijkt het me alleen maar een hoop gedoe.

Zo nu en dan ontmoet ik best leuke jongens. Daar niet van. Maar er is altijd wat. Er hangt een vibe, en dan ineens niet meer. Er hangt een vibe, maar hij  ziet het alleen als vriendschap. Er hangt een vibe, maar hij heeft al een vriendin. Enzovoorts. Enzoverder. 

Men zegt dat het je overkomt als je het niet verwacht. De liefde. Maar op deze suffe na-het-uitgaan-zondag zit het even vooraan in mijn hoofd. En ben ik er mee bezig. Ik schrijf het brommend van me af. Handen in mijn haar. Een diepe zucht er bij.

En morgen denk ik weer aan andere dingen.