Eind vorig jaar (wat klinkt dat onnatuurlijk lang geleden als je zo’n uitdrukking in de eerste week van januari gebruikt) bleek ik in de ban van de ziektekiemen en zat ik thuis in plaats van op mijn nieuwste baan.

Begin dit jaar (wat klinkt dat onnatuurlijk lang geleden als je zo’n uitdrukking in de eerste week van januari gebruikt) waren er geen ziektekiemen te bekennen en werd ik ingewerkt bij mijn nieuwe baan in plaats van dat ik thuis zat.  

De wondere wereld van de oudere medemens is waarin ik mij bevind in deze baan. De oudere medemens die óf lichamelijk niet meer alles kan óf geestelijk in meer of mindere mate de draad kwijt is.  

Vandaag werd ik ingewerkt op een afdeling met dementerende ouderen. Helpen met thee drinken, mond afvegen, onvolgbare gesprekken voeren, tafels dekken, meelopen naar de activiteitenruimte, liedjes zingen en een beetje kletsen.

Vermoeiend zoals eerste dagen bij nieuwe banen altijd zijn, omdat alles en iedereen nieuw is. Maar moe en vooral voldaan zal ik zo dadelijk in slaap vallen. Voldaan door het werk. En door het feit dat ik door deze baan eindelijk, eindelijk, eindelijk helemaal geen uitkering meer nodig heb.  

Ik zeg jippie. En welterusten.