Na mooie woorden lijken mindere woorden ineens zo onbenullig. In mijn vorige geschreven stuk heb ik zo mijn ziel en zaligheid gelegd, dat het nu even erg suffig voelt om nu over de kat van de buren of over rare woorden te schrijven.

Tegelijkertijd is dat misschien ook wel juist waar het om draait, ook in het leven zelf.

Of de dag geweldig is, of juist verschrikkelijk: de dag begint en eindigt en wordt altijd opgevolgd door een nieuwe.

Sommige dagen zijn groot. Andere zijn klein. Er gebeuren veelal alledaagse dingen waar je niet echt bij stilstaat. Tot er ineens iets boven uitsteekt. Iets fijns. Iets naars. Iets anders dan anders.

Daarvoor en daarna is iedere dag gewoon een dag. Met kleine dingen. En grote dingen. En vierentwintig uur die ieder op hun eigen manier voorbijgaan.