De regen valt. Mijn gedachten klonteren.

Ik wil ze grijpen. Ik wil ze vangen. Ik wil ze begrijpen. Ik wil ze duiden.

Ik wil ze loslaten. Ik wil ze vrij laten. Ik wil ze op hun beloop laten. Ik wil ze gewoon laten zijn.

De wind waait. Mijn gevoelens waaieren.

Volgens mij ben ik nog steeds op mijn best qua sommige werkzaamheden als anderen niks van mij verwachten.

Als ik zelf niks van mij verwacht.

Misschien wordt het toch eens tijd om daar overheen te groeien.

(Gedachtes, zinnen die ik hoor, dingen waar ik aan denk: sla ik vaak op in mijn mobiel. Ziehier deel 1 )

Groepen mensen manifest.

Alles is gericht op later: goed studeren, want dan baan. Eerst trouwen, dan kinderen. Alles gericht op vooruit kijken en later. Niks nu.

Niet kletsen en stilstaan op de dansvloer. Aparte ruimtes voor, net als roken

Ik zag een jongetje met een schop gedachteloos op straat spelen.

Niet mijn andere been, maar een been van heel iemand anders.

Ze zijn al wakker en hebben al 3 glazen cola op. Ze hebben honger en er is geen brood meer, dus ik zou maar snel wat gaan halen.

Als er nooit iemand begint, hoeft er ook niemand terug te vechten.

In het midden hoeven ze het minst te lopen, dus da's wel het beste.

(Als iemand nog nieuwsgierig is naar het waarom en wat en hoezo van sommige zinnen, laat het me weten.)

• Remember
• Your life
• Is not from nine to five

Het voelt alsof je een stukje touw pakt en daar wat mee bent gaat draaien. Iedere draai staat voor een activiteit in je leven.

Werken hier, werken daar, contacten met vrienden onderhouden, tijd aan huisje besteden, meedenken bij de ene baan, extra invallen bij de andere baan, even hier helpen, even daar iets ophalen, even dit schrijven, even die site bekijken, snel verder naar van de ene naar de andere baan. Het echte ontspannen en even stilstaan schiet er net bij in de hele tijd.

En ineens merk je dat je vastzit in de kluwen touw. Voor de zoveelste keer in je leven. En je bent wederom verbaasd dat het zover is gekomen. En hebt even geen idee hoe je dit weer snel kan ontrafelen. Hoe harder je trekt, hoe vaster je komt te zitten.

Ik denk dat er dingen doorgeknipt moeten worden.

Vriendschap. Hechte vriendschap. Liefde. Interesse. Aandacht. Genegenheid. Nabijheid. Verwachtingen. Hoop. Rust. Onrust. Vertrouwen. Verandering. Gevoel. Verstand.

Ervaren wat er is en ontdekken hoe het verloopt.

Het is niet altijd wat het lijkt. Soms is het meer. Soms is het minder.

Soms is dat vervelend. Soms juist heel fijn.

In alle gevallen verwarrend. Zoekend naar het juiste gevoel en de juiste verhoudingen.

Al mijmerend over het een en ander in mijn leven, kreeg ik het gevoel dat ik een daad moest stellen voor mezelf.

Ik weet alleen niet zo goed welke dan..

Onuitgeslapen na een hectische dromenwereld begon mijn dag, die maar stroef op gang kwam. Aangekomen op mijn werk, waren er anderen druk in overleg. Er lagen overal pakken koeken en appels en vieze kopjes en stapeltjes papier en ik had geen zin om er gezellig tussen te zitten. Mijn humeur daalde drastisch. Ik drentelde wat heen en weer tussen werkplek, wc, postbakje, tafel, aanrecht en computer tot iedereen naar beneden was en het niet zo druk meer was boven.

Mensen die belden bleven net te lang kletsen, de knoppen in Word deden niet precies wat ik wilde, het werd te heet door de zon voor de outfit die ik aan had, een drukkend gevoel op mijn voorhoofd vroeg soms om aandacht, mijn boterhammen droogden snel uit en er zaten rotte plekjes in mijn appel.

Mijn was bleek thuis nog steeds niet gedroogd, ik baalde omdat ik nergens buiten kon zitten rondom mijn eigen huisje en ik bleek niks te hebben gewonnen met mijn 1/5e staatslot.

De stad was vol met tieners vol gierende hormonen die dwars door me heen leken te lopen, het tamboerijnvrouwtje was weer eens volop aan het jengelen en alle schoenen die ik pasten bleken of stom of niet te passen aan zowel voor- als achterkant.

In de bieb bleek de vacature voor DE baan maar weer eens niet in de krant te staan, ik had geen gepast geld voor een plastic kopje warm drinken en de snoepautomaat wilde mijn euro maar niet innemen.

• Het was een slechte dag vandaag.
• Ik was duidelijk met het verkeerde been uit bed gestapt. Zo verkeerd, dat het volgens mij gewoon iemand anders been was.
• Ik voelde me gewoon verre van gelukkig.
• Morgen weer een dag. Fijn.

(De inspiratie kwam na het leven over de tegenovergestelde dag van haar.)

Maar toen ik net tijdens een documentaire over de ramp op 11/9 een van die torens in zag storten, wist ik het ineens weer.

Zeven jaar geleden kwam ik thuis na een ochtend werken en heb ik urenlang verbijsterd en verbaasd naar de tv gekeken. Aanslag. Vliegtuigen. Gebouwen die instorten.

Onwerkelijke beelden om te zien.

Ik was vergeten hoeveel indruk het op me had gemaakt. Tot ik het net weer eens zag.

Die onwerkelijke en moeilijk te bevatten beelden.

Miep miep road runner.

M'n buurvrouw herken ik als ik haar daar tegenkom, maar ergens anders zou ik haar niet herkennen. Denk ik.

Buurman twintig lege flessen goedkope martini!

Verkoper zijn bij House Of Style en dan een oranje broek met paarse polo aan hebben..

Dus die trein heben we net gemist? Wat 'n kutstad. echt serieus.

De stiftenman op markt.

Te rustig in de trein. Meer lawaai, dan minder bellers juist.

Groepen mensen manifest.

Invalideren.