De man die doelbewust met een plastic zakje vol onbekende inhoud de straat overstak, recht op de gft-bak afliep, de deksel opende en dat alles daar in gooide, begreep volgens mij niet zo goed dat het plastic dan toch niet echt welkom is in zo'n gft-bak.

Sommige mensen doen wel hun best, maar begrijpen er ondertussen eigenlijk helemaal niks van.

Deze vrije dag ben ik driftig aan het opruimen. Alle laden, kasten, tassen, dozen en koffers gaan op kop en alles wordt ergens opgeborgen of weggegooid.

Loslaten is niet mijn sterkste ding en de opruim-vragen die ik ooit in een tijdschrift tegenkwam (ben je erop gesteld? gebruik je het vaak? word je vrolijk als je ernaar kijkt? nee? laat het dan los) hou ik dan ook steeds in mijn gedachten.

Erg vrolijk werd ik toen ik diep verstopt in een tas vol toiletspullen een paasei vond. Een vreemde plek? Ik sta nergens meer van te kijken sinds een vriend van mij zeventien maanden geleden een hele zak paaseieren door mijn huis heeft verstopt.

Wel ben ik benieuwd of dit dan echt de aller- allerlaatste is...

Na een rondje langs mijn favoriete weblogs, besef ik me ineens hoeveel veranderingen ik in het afgelopen jaar heb meegemaakt.

Andere bloggers verhuizen, worden verliefd, krijgen banen, komen tot inzichten, worden vrijgezel, geven een boek uit, krijgen kinderen, worden weer verliefd, trekken de wijde wereld in, gaan samenwonen, switchen van carrière.

Kortom: het leven in al zijn facetten heb ik her en der voorbij zien komen.

In de bijna vier jaar dat ik hier schrijf ben ik niet verhuisd, heb ik één soort van relatie en een paar halfslachtige date-periodes gehad, ben ik tientallen keren onder de indruk geweest van jongens, zijn er honderden inzichten geweest, ben ik tijden werkeloos geweest, ben ik aan een stuk of acht banen begonnen, zijn er nu nog een stuk of drie banen over, heb ik mijn leven op diverse gebieden helemaal omgegooid en blijf ik zoekende, op vele gebieden.

Kortom: het leven in al zijn facetten blijft voorbij komen. Vaak niet de makkelijkste en rustigste weg, maar voor mij schijnbaar wel de enige weg.

Wat een doortastend en helder persoon was daar aan het woord. Strikt in haar grenzen. Eerlijk over haar gevoelens. Helder over haar inzet. Duidelijk over haar motivatie.

Een stiekem en klein gevoel van trots kwam over mezelf heen, toen ik mezelf hoorde praten tegen een collega bij een van mijn banen naar aaleiding van personele veranderingen en alles wat daar in de kleine organisatie bij komt kijken.

Niet over mezelf heen lopend. Niet de situatie voor mezelf plaatsend en daarbij mijzelf uit het oog verliezend. Geen loze beloften makend die ik later niet waar zou kunnen maken. Niet mezelf, mijn wensen en mijn voorkeuren vergetend door de ontstane situatie.

Het woord volwassen kwam spontaan in me op.

En deze keer zonder de negatieve bijsmaak die ik er altijd bij proefde.

Terwijl ik steeds weer achter mijn computer kruip, terwijl ik mezelf eigenlijk had voorgenomen om nu echt eens te beginnen met het grondig opruimen van mijn spullen, vallen de volgende drie losse zoekwoorden me op bij mijn website-statistieken-overzicht:

• opruimmuziek
• leren loslaten
• handyvrouw

Je hebt van die films, die doen iets met je. De eerste keer dat je deze film zag was eeuwen geleden. En als je nu nog eens goed kijkt, zie je alleen maar gedateerde trucjes op het gebied van licht, geluid, muziek, montage, beeld en effecten. Maar dat zie je niet. Daar kijk je liefdevol doorheen. Een film als deze brengt je namelijk terug naar vroeger en alleen al daarom zal je het altijd blijven bekijken met de verwondering van toen je deze voor het eerst zag.

En hoewel het ondertussen ruim 20 jaar geleden is, herinner ik me nog als de dag van gisteren dat ik deze film in de bioscoop zag. Ik herinner me zelfs nog dat ik enorm had uitgekeken naar deze film, die precies aansloot op mijn belevingswereld. Al van jongs af aan hield ik van lezen, verhalen en alles wat met fantasie te maken had. En ineens was daar de film, die dat allemaal in zich had.  

Samen met allemaal leeftijdsgenootjes zat ik de bewuste dag in de bioscoop. We waren er klaar voor. De magische avonturenfilm die ging over boeken, lezen en de noodzaak van de fantasie. Als hoofdrollen twee mooie jongetjes van toen ongeveer mijn leeftijd (op beiden werd ik uiteraard direct verliefd), een droomverhaal en een schattige en stoere drakenhond. Mijn lievelingsfilm was geboren. 

Net was hij weer eens op tv en al bekijkende bedacht ik me dat het niet zo vreemd is dat ik, met een lievelingsfilm als deze, nog altijd iets heb met fantasie, verhalen en de sprookjeswereld.  

Het verhaal houdt nooit op, als je maar blijft geloven.  

• (De delen II en III zijn verder niks aan natuurlijk.)
• (Het boek bleek zo anders dan de film, dat ik deze na enkele tientallen bladzijden heb weggelegd en er nooit meer in ben begonnen)
• (De hoofdrolspelers zal ik altijd aan deze film koppelen. Jaren geleden zag ik een van de twee als een of andere straatcrimineel in een tv-serie en ik heb me steeds afgevraagd hoe hij zo diep had kunnen zinken.)
• (De zoektocht naar een poster of speelgoedbeest naar de drakenhond heb ik ondertussen gestaakt. Alhoewel… mocht ik het ooit nog tegenkomen….)  

Terwijl het haar wonderwel net lukte om de inhoud van haar langzaam scheurende papieren boodschappen tas op te vangen, werd het haar in een klap duidelijk waarom de papieren tas altijd het onderspit zal blijven delven van de plastic tas.

• Het duizelt me.
• Al die veranderende dingen des levens.
• Persoonlijke veranderingen die uiteraard veel meer impact hebben op de betreffende mensen zelf.
• Maar ondertussen ook bij mij voor veranderingen zorgen.
• Zo zorgt de plotselinge klaplong van een collega bij de ene baan voor even meer werkuren bij mijn favoriete bezigheid.
• En het horen van een groots en erkend gevoel van drukte bij een collega bij een andere baan, maakte me benauwd.
• De drukte sloeg mij meteen om het hart.
• Drukte waar ik niet op zit te wachten.
• Met meteen daarna het besef dat het ook niet mijn drukte zal worden.
• Ik ben niet verantwoordelijkheid voor het oplossen van alle problemen.
• Neig daar wel naar, omdat ik ben zoals ik ben.
• Loslaten.
• Mijn ding doen.
• Mijn pad volgen.
• Mijn eigen koers blijven zoeken.
• Gaat gewoon meestal niet samen met overal willen inspringen en alles willen oplossen voor iedereen.
• Blijven ademen.
• In.
• Uit.
• Realistisch blijven.
• En ondertussen nooit ophouden met dromen.

• Mijn tent is nu ongeveer droog.
• Ergens in de zondag ben ik een favoriete trui kwijtgeraakt.
• Mijn stem is ietwat weg.
• Er zit een blaar onder mijn voetzool.
• Mijn keel lijkt op schuurpapier.
• Mijn voetzolen hebben het zwaar gehad met al dat lopen en dansen.
• Niet alles wat ik had willen zien, heb ik uiteindelijk gezien.
• Qua slaap moet ik nog het een en ander inhalen.
• Maar..
• Lowlands 2008 had ik toch absoluut niet willen missen!

Mijn nieuwsgierigheid kan er maar slecht tegen dat mijn mobiel vandaag al 3x is overgegaan en dat de verbinding werd verbroken, steeds net voordat ik op kon nemen.

Uiteraard zonder nummer in beeld.

Net op de dag dat ik hoop dat ik gebeld ga worden (met liefst positief nieuws) door de organisatie waar ik gesolliciteerd heb naar de baan die mijn leven compleet op zijn kop zou zetten.

Ongeduldig probeer ik niet meer op mijn mobiel te letten.

Er zijn van die gedachtes. Die zijn er wel. Maar je snapt ze niet. Voelt ze anders. Ratio en gevoel die een eigen mening hebben.

Daarbij komt angst, onzekerheid, gelatenheid, spanning en gewenning.

Het besef dat iets niet kan. Maar misschien toch wel. En misschien ook niet.

Het willen weten. Het niet willen weten. Het niet durven weten. Het persé wel willen weten.

Zodat je verder kan. Een antwoord hebt. Het na een lange tijd sluimerend aanwezig te zijn geweest een stap verder kan.

De vraag is alleen welke kant die stap uit gaat. En of dat eigenlijk iets uitmaakt.

Nu nog even wel. De onwetendheid die alle kanten op kan wint het nog even van de waarheid. Die zoet of bitter kan zijn.

Bijna trapte ik er op. De grote naaktslak die traag zijn weg vervolgde, door de grassprietjes en over de stoeptegels heen.

Zo'n langzaam beestje in zo'n snelle wereld. Hoe kwetsbaar.

Graag wilde ik hem verstoppen, uit het gevaarlijke en open stuk halen, in een struik neerzetten. Ergens waar niemand op hem kon stappen.

Zuchtend besefte ik me dat ik het beste de natuur zijn gang kon laten gaan en vertrouwen moest hebben. Hij was tenslotte al zo'n eind gekomen.

De gewoontes van jezelf, vind je zelf meestal gewoon. Het zijn niet voor niks je gewoontes.

Zodra mijn mobiel aangeeft dat er een nieuw smsje is, bedenk ik altijd automatisch meteen in mijn hoofd van wie het zou kunnen zijn. Soms klopt het, soms levert het teleurstellingen op en soms blijkt het een aangename verrassing.

Doen anderen dat nou ook?

De moeheid zit ergens in me, na een aantal dagen achter elkaar - -voor mijn doen- net te vroeg op te zijn gestaan.

Na het eten valt de sufheid over me heen en laveer ik een tijdje tussen tv-zappen, een paar bladzijden boek lezen, op internet rondbanjeren en her en der iets verplaatsen in de categorie opruimen.

Hoe later het wordt, hoe aktiever ik word.

Tot ik uiteindelijk -na een verbaasde blik op de klok te hebben geworpen- maar stop met mijn bezigheden en naar bed ga. Alwaar ik iets te rusteloos een poging ga doen om in slaap te vallen.

Om de dag erna moe op te staan. En tegen de avond weer te wakker te zijn om op tijd te gaan slapen.

Van die dingen die ik op zich wel zou willen hebben, maar waar ik even niet het geld, de mogelijkheid of de inspiratie voor heb om dat 1-2-3 te vinden:

-         een ander huisje (met tuin of balkon en ligbad)

-         een vriendje

-         die ene baan die leuk is, me eens voor een langere tijd kan bekoren en voor een voor mij toepasselijk en stabiel maandsalaris zorgt.

Verder ben ik best tevreden hoor.

Voor mijn werk was ik op pad om weer een aantal kado's te kopen, die gegeven worden als bedankje aan de begeleiders van de vakanties. Tien stuks vond ik deze keer. In de spelletjeswinkel.

Terwijl de verkoper bezig was met het inpakken, stonden drie jongens achter me. Ze waren elders in het winkelpand bezig geweest met het verven van soldaatjes voor een of ander bordspel.

De sfeer was luchtig, er gingen wat zinnen heen en weer over verven en spellen. De jongste jongen -een jaar of 7- keek naar al die kado's die voor mij ingepakt werden en zei verbaasd "heb jij zoveel kinderen?"

Het idee dat ook volwassen mensen kado's kunnen krijgen uit een spelletjeswinkel gaf hem een nieuwe blik op een stukje wereld.