Verwonderd constateerde ik dat de auto die me bijna omver ging rijden terwijl hij rechstaf sloeg zonder zijn richtingaanwijzer aan te hebben een rijlesauto was.

De onderuitgezakte instructeur leek niet te begrijpen en zich niet druk te maken over waarom ik zo geagiteerd naar de auto gebaarde. Hij keek vooral alsof hij hard toe was aan het weekend.

Op een van mijn werkplekken hoorde ik het verhaal van een bejaarde man, die altijd zo onder de duim zat bij zijn vrouw, dat hij zichzelf niet kon redden.

Zijn hele getrouwde leven –en dat zullen een flink aantal jaren geweest zijn – had hij een vrouw die hem steeds precies vertelde wat hij moest doen.

Zij was inmiddels overleden en hij was als een klein kind, dat geen idee had hoe de dingen werkten.

Na een lange tijd van drukte, racen tegen te klok en alles tegelijk doen, lijkt er nu een soort van rust te zijn gekomen.

En ik kom verbaasd tot de conlusie dat ik niet meer zo goed ben gewend aan het doen van dingen. Aan het zelf kiezen hoe ik mijn vrije tijd invul.

Ik raak er lamlendig van.

De balans na negen nachten in een tent op Terschelling en het voor het eerste subcoördineren van de kassamensen in een onvolledige en onsamenhangende opsomming:

- Het duurde een paar dagen voordat ik mijn hoofd kreeg leeg gefietst

- Slapen in alleen je onderbroek blijkt echt veel warmer dan juist steeds meer kleren aantrekken

- Ruim een week iedere dag gratis een lekker en flink drie-gangen-maaltijd viel me uiteindelijk nogal zwaar op de maag

- Gezond is een kwestie van smaak. En idee. En opvatting. En gewenning.

- Wind, zoute lucht en een minuscuul wondje op je lip kunnen zorgen voor een botoxlip

- Er zijn mensen die niet doorhebben dat de afscheiding van een tent niet geluidsdicht is

- Sommige gesprekken zijn eigenlijk echt te suf en saai om door wakker gemaakt te worden

- Mobieltjes, netwerk en een eiland zorgen voor vertraagde smsjes en telefoons die meteen op voicemail springen

- Met een druk hoofd is het lastig genieten

- Lauwe chocomel die bedoeld was als warm, zorgt niet voor het gewenste opvrolijkend en verwarmend resultaat. Integendeel.

- Velen komen tot de conclusie dat je niks doet, omdat ze je niet zien werken

- Sommige mensen doen moeilijk om het moeilijk doen

- Douchen in een douche waar na het inwerpen van een muntje zoveel minuten warm water uitkomt, levert een soort van haastige douche-stress op

- Het geluid van de zee en niks anders dan de zee, zorgt voor meer rust dan ik me kon herinneren

- Schapen zijn leuk

- Het samen coördineren met een goede vriendin levert bijzondere, confronterende, mooie, opluchtende, grappige en fijne momenten op

- Slapen in een hete tent is en blijft een lastige opgave

- Mensen zijn en blijven rare wezens

- Niet alle humor is grappig

- Elkaar al bellend tegemoet fietsen, terwijl je net probeert te ontdekken waar je beiden bent, is een mooi kadootje

- Een kaasburger is niet altijd geschikt voor vegetariërs

- Zo’n traumaheli vliegt nog vaak af en aan op zo’n eiland

- Met een dagelijks groeiend slaaptekort valt te functioneren, al komt het je scherpte en alertheid niet ten goede.

- Valkuilen blijven valkuilen

- Met je regenlaarzen aan door de regen banjeren, zorgt voor een ultiem gelukkig Jip&Janneke-gevoel.

Over een paar uur ga ik weer op weg, richting mijn jaarlijkse Oerol-uitje, dit keer als coördinerend vrijwilligster.

Vanavond eerst naar een vriendin uit Groningen en dan morgenvroeg met de boot naar Terschelling.

Letterlijk en figuurlijk laat ik de drukte van de afgelopen tijd achter me, op weg naar anderhalve week zonder stenen huis, computer, tv en al mijn spullen. Een tijd in een tentje, met natuur en mensen om me heen.

Uitwaaien, afstand nemen, fietsen, schapen kijken, door het zand lopen, verrast worden door voorstellingen, hopen dat mijn tent niet lekt, in de rij staan voor de douche, thee drinken in de campingkantine, zien wat er allemaal op mijn pad komt.

Nu eerst het lange ritueel van spullen uitzoeken, merken dat het allemaal niet in mijn tas past en vervolgens mijn tas volproppen vervolmaken.

Tot volgende week vrijdag!

• Met de msn-naam ‘bah voetbal bah’, krijg je dit soort gesprekken: 
• -ah, een medestander!
• at ik niet van voetbal houd is een ding, maar dat het me aan alle kanten wordt opgedrongen daar kan ik zo slecht tegen
• at heb ik dus ook
• an móet ik mee naar de stad om de wedstrijd te kijken
• oe je dat?
• at vraagt niet eens iemand aan me, en zou ik ook nooit doen
• -nee, dat doe ik niet
• -heb wel wat beters te doen
• -maar dat iedereen zijn tv kei hard aan heeft staan, toeters keihard, mee juichen en klappen en het KAN en MAG allemaal, want hé het is oranje, dus iedereen wilt dat horen. bahbah
• -probeerde net te studeren
• -oh ja, en toeterend door de straat allemaal
• -mjah
• -'ze' zullen wel gewonnen hebben?
• -ja
• -en mij maar vertellen dat ze in een moeilijke poule zitten
• -nou, je weet er meer van dan ik, ik hoor het alweer haha
• at komt vooral omdat ik mijn tentoonstellings-opening heb moeten verzetten omdat er dan een halve finale is waar NL in zou kúnnen spelen
• -oh kijk, dat soort dingen ja

Mijn blik valt op een café dat ffw88 heet.

En ik vraag me af hoeveel mensen het lezen als 'even wachten' en hoeveel mensen als 'efef wee achtentachtig''.

Drie zoenen. Knuffel. Duim in de lucht. Grote glimlach. Gezwaai. Aai over bol. Raar dansje. Kusje op voorhoofd. Drankje proostend de lucht in. Hand geven.

Ontelbare manieren en vele varianten waarop me gedag wordt gezegd tijdens een gemiddelde uitgaans- of werkavond.

Pas geleden maakte iemand me er van bewust, ik ging er op letten en verbaasde me er ineens over. Hoe dat eigenlijk allemaal ging. En gaat.

Druk heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen, deze afgelopen dagen. Het zit in mijn lichaam, van top tot teen. Al mijn hersencellen zijn ervan doordrongen. Het zit in mijn dromen. In mijn gehaaste typen. Snelle wandelen. Snel. Sneller. Razendsnel opvolgende gedachten, niet bij te houden. Het voelt als een snelkookpan in mijn hoofd. Het stoom komt nog net niet uit mijn oren. Alle vezels in mijn lichaam staan onder spanning.

Ik vind het maar niks, dit druist zo in tegen hoe ik wil dat ik leef.

Maar een optelsom van vele banen, zorgen om geld, tijdverslindende coördinerende taken, uitstelgedrag, een rare, emotionele en treurige vorige week en een algehele samenloop en concentratie van omstandigheden zorgen ervoor dat ik deze week onder spanning sta. Hoogspanning. Tik tak tik tak, de tijd tikt en ik ren er drie keer zo snel voorbij.

Nog een paar dagen, echt. Dan is het gedaan met de vele werkuren en de versnipperde aandacht. Dan is de schrijfdeadline gehaald. Dan is dit hectische gekkenhuis voorbij en zal ik uitwaaien en er weer tijd zijn voor rust en stilte. En tijd om te zijn. Gewoon er zijn.

En dan hoop ik van ganser harte dat ik me nooit, maar dan ook echt nooit, me meer zo zal voelen als deze dagen.

Ik heb gesproken. Nu ren ik weer verder.

Een zin uit een gesprek horen, uit de mond van de jongeman die voorbij kwam lopen, al pratend in zijn telefoon."

"Maar heb je er dan wel goed voor gezorgd?"

Mijn fantasie sloeg op hol. En ik ben benieuwd waar jullie als eerste aan dachten. En als tweede. En misschien zelfs als derde.