• Het is weer de hoogste tijd voor een rijtje 'met welke zoekwoorden komt de zoekende mens op mijn site terecht'.
  
  hoe werk ik mijn blauwe plek in mijn gezicht het beste weg
  
  Het jeukt zo lekker
  
  eigenschappen flipperkastbal
  
  bril waait af verzekerd?
  
  knutselen voor buiten met hooi
  
  tics het is mogelijk om te sporten je maakt dan rare bewegingen
  
  hoe identiteitsbewijs 16 nep
  
  goede motivatie om croupier te worden
  
  bubbel in je hoofd
  
  hersenschudding hoeveel vingers steek ik op
  
  reacties van jongens die pas geboord zijn door de tandarts
  
  

Een paar dagen geleden kreeg ik een folder van een energiemaatschappij in mijn bus. Niet boeiend. Word altijd zo moe van energiemaatschappijen. Folder in de oud papier-bak.

Vandaag deed ik mee aan een online onderzoek over wat er op mijn deurmat viel. Die folder dus. Allemaal vragen over de vormgeving, de inhoud, de foto's, de tekst.

En ik voelde me eerst schuldig. En toen kreeg ik medelijden. Met de mensen die als werk hadden om die folder te maken. Er tijd en aandacht aan besteden. En ik, en velen met mij, die de folder ongezien weggooien.

Een intense treurigheid van sommige dingens des levens overviel me.

Dat gevoel, dat iedere vezel in je lichaam je iets duidelijk probeert te maken en jij het hoort en voelt en er echt niet omheen kan.

En je merkt dat je oervezels worden overschaduwd door je verstand, dat zoiets heeft van 'ja, dat kan jij wel zo voelen, maar praktisch is het niet. Hoe zit het dan met geld? En hoe en wanneer breng ik dit nieuws aan de ander?'

Maar je voelt dat het onontkoombaar is en dat alle vezels in je lichaam zo op spannen staan, dat de 'zal ik?'-vraag allang overgenomen lijkt door de 'hoe en wanneer?-vraag.

Verstandelijk blijf ik dus nog even in ontkenning.

De man die achterover gezakt in zijn eigen auto, luid en ongeduldig toeterde naar de auto voor hem. Naar de auto die stilstond omdat er mensen het zebrapad overstaken.

Het meisje van een jaar of zeven die haar beklag deed bij haar moeder. Het was zaterdagmiddag in een overvolle supermarkt en schijnbaar was er iemand op haar schoen gaan staan. “Mam, dat meisje stond op mijn schoen en nu zit er een vlek op. Ik haat haar. Ik haat haar echt.” Zoveel haat, zoveel intense woede van zo’n jong meisje. 

Vaak geloof ik het tegendeel, maar soms ben ik even bang dat het niet meer goed komt met de mensheid.

Het voelt fijn. En het voelt zo anders. Om vanavond mijn verjaardag te vieren met een thuisetentje met een paar vrienden.

De afgelopen jaren heb ik het gevierd met ware feestweekenden, van begin tot eind volgestouwd met vrienden, feesten,dansen, logees en vermaak. Erg leuk. Mooie herinneringen aan. En passend voor dat moment.

Alles is echter altijd anders. Dit jaar begon ook alles anders.

Dus ook mijn verjaardagsvieren is anders. Dat voelt goed. Maar ook anders. En anders is altijd even wennen.

Net zoals een nieuwe leeftijd. Je moet er even in groeien. Soms duurt dat een jaar of drie..

Vandaag is goed. Vandaag is fijn. De taart wordt zo gekocht en de ballonnen blaas ik op. Want het is mijn dag. En dat zal het altijd zijn.

De ontdekking van de dag.

Als je de zes fietsen die je door middel van een onhandige duw als in een domino-slagveld om hebt laten vallen, een voor een wilt oprapen, is dat onmogelijk in je eentje te doen. Zodra je namelijk de eerste optilt, valt de tweede net een stukje verder om, waardoor de hele balans verschoven wordt en er bijna een zevende fiets tegen de vlakte gaat.

Gelukkig bleek er een hulpvaardige vrouw bereid om als stop naast de zesde fiets te gaan staan, zodat de rij omver gevallen fietsen zich niet als een olievlek verder uit zou breiden.

Daardoor kreeg ik de kans om de kluwen van sturen, wielen en pedalen uit elkaar te halen en alle fietsen weer overeind te zetten.

Voortaan kijk ik nóg beter uit dat ik geen fiets per ongeluk omver duw als ik mijn eigen fiets wil pakken.

Ik weet niet zo goed wat ik erger vind.

Het feit dat ik geen smiley-knipoog kan maken op mijn nieuwe telefoon.

Of het feit dat ik daardoor het idee heb dat ik sommige dingen niet goed kan uitdrukken in een smsje.

Ergens las ik pas dat iemand zichzelf probeert aan te wennen om toch echt iedere ochtend zijn bed netjes op te maken, omdat het 's avonds zoveel lekkerder is om dan in je bed te stappen.

Zelf vind ik het tegenovergestelde.

Ik vond het vroeger bijvoorbeeld altijd heerlijk als er nieuw beddegoed op mijn bed lag, maar vond het verschrikkelijk dat alles zo stijf en strak om mijn matras heen zat. Het eerste wat ik deed, was het dekbed aan alle kanten uit mijn matras halen en net zo lang met mijn benen trappelen tot er een lekker slaapbaar holletje kwam.

Mijn bed maak ik dus nooit op. Niet uit luiheid, maar omdat ik veel liever in een bed stap dat er al lekker beslapen en klaar voor de nacht uitziet.

• Tja, ik kwam gewoon een beetje ongelukkig terecht denk ik.
• Een beetje ongelukkig? Je bent gewoon dood!
• Ja, daar heb je wel weer gelijk in.
• Wie pakt er dan ook zó een mes vast voordat ie gaat lopen?
• Ja, nou ja, ik draaide me alleen om.
• Met zo'n groot mes?
• Vers uit de afwasbak, om in de messsenhouder te stoppen.
• En toen viel je gewoon om?
• Ehm, tja, ik draaide me om en ik schrok ergens van ofzo.
• En toen viel je.
• En toen viel ik.
• Recht op het mes.
• Dood door afwas.
• Wel een mooie titel.
• Dat dan weer wel.
  

In plaats van te hopen dat 'de eindeloos luidsprekende mobiele belster' of 'de twee vriendinnen met de i-pod hard aan' ineens stil zijn, zorg ik er de volgende keer gewoon voor dat ik oordoppen bij me heb zodat ik zelf alle ongewenste geluiden kan buitensluiten.

Ik kijk nu al uit naar mijn volgende rumoerige treinreis.

Een ezel stoot zich maar een paar keer. Een mens kan eindeloos botsen.

Behoefte aan tijd voor mezelf tussendoor. Daar de rust van krijgen. Door die rust energie krijgen en de dagen en weken subtiel steeds voller laten lopen. Tot mijn lichaam protesteert en allerlei signalen afgeeft.

Een druk op het voorhoofd. Dingetjes vergeten. Moeilijker in slaap vallen. Briefjes die zich opstapelen. Een mailbox die maar vol blijft. Een blik die steeds meer fronst.

Het besef dat het anders moet. Maar weer. Tot ik langzaam weer overmoedig wordt en ik weer op dit punt ben.

Op een dag weet ik het. Leer ik het. Stop ik met botsen op steeds diezelfde, hardnekkige steen.

... die je uit de context compleet onlogisch klinkt.

"Mag ik twee nieuwe plastic insteekhoezen, ik heb ze namelijk stuk laten vallen."

De afgelopen weken had ik het druk. Erg druk. Allemaal (nieuwe) banen die samen veel tijd in beslag namen. Cursus erbij. Verjaardagen. Sociale dingen. Het was gaan en doorgaan, reikhalzend uitkijkend naar het moment dat er weer meer ruimte zou komen. In leven en hoofd.

Nu de nieuwe maand begonnen is, is dat moment gekomen. De drukte is niet meer zo overweldigend alomvattend. En ik kom weer toe aan dingen die er niet van komen als ik het voor mijn gevoel te druk heb. Dingen die ik echt gemist heb.

In slaapkleren de krant of een tijdschift lezen op mijn bank. Cd opzetten en liedjes meezingen en/of door de kamer dansen. Lekker de tijd nemen voor de afwas. Even stilstaan en aan het raam staren. Spontane gedachtes bedenken en ze opschrijven. Mensen bellen.

En stukjes zetten op mijn site. Deze site. En het lezen van de sites van anderen.

En ik besefte me dat ik ze gemist had, de schrijfsels van de mensen van de sites waar ik al jaren- tot maandenlang kom. Ze horen er toch een beetje bij, in mijn leven.

• Ik dacht altijd dat ik het alleen deed bij jongens die ik wel leuk vond
• Me onhandig gedragen
• Precies het verkeerde zeggen
• Grapjes die verkeerde getimed lijken
• Een vraag die verkeerd wordt opgevat
• Maar ook bij iemand bij een van mijn banen
• Uit mijn onzekerheid over sommige taken
• Zich steeds op precies het verkeerde moment
• En ga ik soms ineens twijfelen aan mezelf
• Terwijl ik dat bij andere collega's niet doe op dat moment
• Ik ben me er van bewust
• En toch, of juist daarom, blijft het raar lopen
• Maar goed
• Dit zal wel weer voorbij gaan

• i can't find my way in
• i try again and again
• i'm on the outside of love
• always under or above
• must be a different view
• to be a me with a you

Nada Surf - Inside Of Love

En voor de clip: klik!