Stel je voor dat je in een bos woont. Een bos met twee gezichten. Een paar keer per week is er gezellige drukte. Vrolijke mensen, overal muziek, uitgelaten stemming, gemoedelijke sfeer, niks hoeft en alles mag: het kan niet op. Je zweeft steeds een beetje. De rest van de week zit je veelal in je hutje tussen de bomen. Het lijkt steeds zo donker buiten. En van binnen. Je hebt een onrustig gevoel. Je wilt en moet allerlei dingen, maar kan je energie er niet toe zetten. Met tegenzin raffel je de dingen wat af en verder rommel je wat aan in je hutje. Terugkijkend en vooruitblikkend naar de gezellige momenten die geweest zijn en komen gaan. Het lijkt zo donker. De realiteit is maar een lastig te omvatten begrijp. Alles lijkt zo moeizaam te gaan. Tot er weer tijd is voor gezellige drukte en je de realiteit weer even los kan laten. En je volop kan genieten.

Stel je voor dat het steeds meer aan je begint te knagen. Het gevoel dat er iets niet klopt. Dat je jezelf voor de gek aan het houden bent. Het verschil tussen de lichtere en donkere momenten zou toch niet zo enorm groot hoeven te zijn. Je denkt na. Beseft dingen. Praat met mensen. Krijgt kansen. Grijpt die kansen aan. Maakt keuzes. Je gaat steeds meer je hutje uit om dingen te doen. Met werk bezig te zijn. Je voelt het grote verschil tussen de lichte en donkere momenten en krijgt daar steeds meer een evenwicht in. Je adem gaat dieper. Je aandacht wordt gerichter. Je voeten staan steeds steviger op de aarde. Waar je eerst energie van kreeg, blijkt eigenlijk energie te kosten. Je verbaast je over jezelf. En wat er echt zit, daar diep van binnen. En over hoe het bos lichter en scherper wordt, nu je jezelf eenmaal beter hebt leren kennen. En rustiger dan ooit loop je verder naar het lichte gedeelte en de dagen die komen gaan.

Stel je voor. Dat dit een mooie omschrijving is van mijn 2007.