Alhoewel soms enigszins met tegenzin, sta ik mijn zitplaats in de bus uiteindelijk graag af aan een wiebelig op de benen staand ouder persoon. Of aan een zwangere vrouw die duidelijk moeite heeft met het staan. Of iemand die op krukken of met gips om het been de bus in komt strompelen.

Maar soms twijfel ik. Een meneer die tientallen jaren ouder is dan ik, maar ondertussen heel kwiek op de benen staat. Iemand die er jong uitziet, maar wel grijze haren heeft. Een vrouw die zwanger zou kunnen zijn, maar ook gewoon dikker.

De grens tussen attent zijn en iemand onbedoeld beledigen, kan erg dun zijn.

Misschien dat er daarom altijd zoveel mensen stug en blasé blijven zitten, ongeacht de conditie van degene die de bus instapt.