Woorden, gedachtes en stukjes komen volop in mijn hoofd.

Terwijl ik buiten in de avondschemering rondloop en de mensen hun rolluiken naar beneden doen, vormen de vragen en de zinnen zich zonder moeite in mijn hoofd.

Na een lunch met een nieuwe bekende dwaal ik intern af naar de vraag hoe het meestal werkt met betalen, wat er hoffelijk is, wat gewoon is, wat er verwacht wordt. En zo vormt zich de basis van een nieuw stukje  in mijn hoofd.

Alles ebt echter weer weg. Al die woorden, al die zinnen, al die inspiratie van de afgelopen dagen. Zodra ik achter mijn computer wil typen, lijken de woorden en de zinnen niet meer van toepassing. Het verhaal is al geweest. Voorbij.

Dus blijft het maar even zo. In mijn hoofd.