Het kwam neer op vertrouwen. Van de mensen om me heen.

Kon ik mijn spullen veilig even onbeheerd achterlaten of moest ik alles voor de zekerheid met me meenemen?

Een afweging tussen het vertrouwen in de mensen om me heen, de reisafstand tot het volgende station, de drukte in de coupé en mijn gevoel bij dat alles leidde soms tot het ene en soms tot het andere resultaat.

Terwijl ik vandaag verdiept in een tijdschrift op het leesterras van de bibliotheek zat, sprak de jongen naast me mij aan. Zijn vraag was of ik even op zijn spullen wilde letten terwijl hij naar de wc ging. Natuurlijk.

Het was zowel een vraag als een mededeling. Een kwestie van degene die naast je zit erop attenderen dat je even weg bent zodat je mee oplet voor mensen die niet te vertrouwen zijn.

De jongen nam zijn spullen niet mee. Hij liet ze achter. En liet ze beheerd door mij achter.

Mooi, hoe dat vertrouwen in de medemens er soms gewoon is.