De mensen die na de reclame bleven kletsen en opmerkingen over wat ze zagen steeds net te hard maakten omdat ze leken te willen dat alle acht vrienden op de achterste rij het konden verstaan, leken maar niet door te hebben dat alle andere aanwezigen in het kleine bioscoopzaaltje van het filmhuis zich logischerwijs aan hun stoorden.

Eerst waren er een aantal ergerlijke blikken van diverse mensen naar achter toe. Gecombineerd met een paar keer ‘sssst’. De mensen op de achterste rij gaven maar geen sjoege en ze bleven te horen. 

Bij een Hollywood-aktiefilm zou het wellicht minder zijn opvallen, maar bij een indrukwekkende film als deze was het extra storend. Terwijl ik verbeten probeerde om me op de film te concentreren, kon ik het niet helpen om steeds even afgeleid te raken zodra er iemand weer iets zei. Een inwendig borrelende ergernis kon niet genegeerd worden en resulteerde erin dat ik me met een vriendelijk doch dwingende blik naar achteren boog, vergezeld door een ‘kunnen jullie misschien stil zijn? Dankje’. Eindelijk leken ze zich zowaar  aangesproken te voelen en werden ze stil.

De film was mooi en indrukwekkend.  

De mensen die zich zo gedragen in een filmhuis, vind ik weinig indrukwekkend, eerder erg respectloos naar de andere bezoekers en de film toe.