Ik vertypte me. En zag ineens het woord feestlelijkste in een van mijn zinnen staan. Nog nooit gehoord. Nog nooit gebruikt. Maar de automatische spellingscontrole keek en vond dat het een echt bestaand woord is.

Ik denk aan de vele high school films die ik heb gezien. Van die films, waar de populaire mensen mooi zijn en de niet populaire mensen slap haar hebben, altijd net iets te dik zijn en standaard een bril op hun hoofd hebben. Met kleren die net niet zitten. En een hoofd dat te snel rood kleurt als de aandacht onverhoeds wordt getrokken. Een onhandigheid met het eigen lichaam en de eigen houding vergeleken met alle andere tieners in de buurt die zichzelf altijd wel een houding lijken te geven.  

Ik zie ineens mezelf staan. Ik, als beginnende tiener, met de onhandigheid van mijn eigen lichaam. Met bril. Met een teveel aan kilo’s voor de kleine lengte die ik had. Met een standaard onflatterende kledingkeuze. Met wangen die snel rood kleurden als er een conrector de klas in kwam lopen, een leuke jongen mijn kant op keek of ik het idee had dat mensen verkeerd naar me keken.

Ik zie ineens mezelf weer staan. Ik, als beginnende tiener. Ik kon met de meeste mensen gewoon opschieten. Ik had genoeg humor en scherpe woorden om mezelf daarmee een soort van plaatsje in de tienerhiërarchie te bemachtigen. Ik had een paar goede vrienden. Ik was niet alleen. Al voelde ik me vaak wel zo.

Ik besefte me net ineens dat ik mezelf een lange tijd als de feestlelijkste heb gezien. Precies net, toen ik ontdekte dat het woord bestond en ik daardoor in gedachten met een klap terug was bij mijn tienerjaren.