Mijn oma is aan het dementeren. Ik maak dat voornamelijk vanaf een afstandje mee, omdat ik niet zo vaak naar mijn oma toe gaat. Dat heeft overigens niks met haar huidige manier van zijn te maken. Het is nu eenmaal zo dat ik niet zo veel heb met mijn oma. Niks om over te praten. Een andere manier van kijken. Vooral haar reactie over hoe ik niet in de maatschappij zou passen toen ik een keer met knalrood haar aan kwam zetten zal ik nooit vergeten. Maar ze is en blijft natuurlijk wel mijn oma. Familie.

Oma’s zijn natuurlijk altijd oud vergeleken met jou. Mijn oma is nu wel echt oud aan het worden. Ergens in de tachtig. En haar geheugen rommelt steeds meer aan. Zo kan ze de ene dag  erg verdrietig zijn omdat niemand haar eerder vertelt heeft dat haar ouders dood zijn. En van de ene op de andere minuut kan ze vergeten wat ze in de minuut daarvoor vertelde. Ze kan wegdwalen. Daarom staat ze ook op een wachtlijst. De wachtlijst van haar verzorgingstehuis, voor een andere afdeling. Een waar er meer begeleiding en de broodnodige wakende ogen zullen zijn. Tot daar plaats is, komt er iedere avond een van haar dochters of zonen langs. Vanavond was er een familieding waar alle broers en zussen naartoe waren. Dus vandaag gingen ik en een van mijn neefjes bij haar op visite.

Het was een gezellige avond. We hebben gezellig gekaart en over ditjes en datjes gepraat. En het went om tien keer in een uur te moeten antwoorden dat je echt geen koffie lust. Dat ik en mijn neefje echt niet van plan zijn om te trouwen, aangezien we geen vriend en vriendin zijn, maar neef en nicht. Steeds weer vertellen wie we zijn en bij welke zoon en dochter van haar we horen. Herhalen. En geduld hebben. Hartelijk afscheid nemen. Ze is dankbaar dat we er waren. En het is en blijft een vreemde gedachte.

Dat ze morgen niet eens meer weet dat we er waren. Of wie we eigenlijk zijn.