Na een aantal jaren rondlopen op deze aardbol, is het eigenlijk niks bijzonders meer. Het begint met koud, wordt langzaam warmer en lichter, alles staat in bloei, dan wordt het nog warmer, de langste dag is alweer geweest, boombladeren verkleuren en vallen, tijd om je handschoenen er weer bij te pakken, de hoeveelheid uren daglicht per dag wordt beduidend minder. Jaar na jaar hetzelfde verhaal.

En toch, ben ik ieder jaar onaangenaam verrast als de herfst weer in volle glorie terugkomt. Wennend aan de kou, zoekend naar warme kleren, kan ik me niet voorstellen dat ik het vorig jaar ook zo koud had. Mijn kleren lijken niet warm genoeg en ik kan me niet voorstellen wat ik vorig jaar allemaal aan had om het warm te krijgen. De nacht, die iedere dag steeds langer wordt en daarmee het daglicht steeds verder wegduwt.

Uiteindelijk raak ik er altijd weer aan gewend. Krijg ik vrede met de mooie herfstkleuren en het snel ergens naartoe fietsen met das, muts en handschoenen op en aan. Ervaar ik de charme van het lekker warm thuis zitten of ergens anders, met vrienden samen.

Het knusse, warme, naar-binnen-keer-seizoen is duidelijk weer begonnen. Nu nog een winterjas en een paar extra dikke sokken en ik ben er helemaal klaar voor.