We waren vanaf binnenkomst druk aan het kletsen, dus hadden eerst niet zo in de gaten dat het eigenlijk best lang duurde allemaal. We hadden de lunchkaart al grondig bestudeerd, net zoals de nieuwe theelijst en keken eens om ons heen. Achter de bar stonden een vrouw en een jongen. Die laatste werd zo te zien ingewerkt. In alle rust werd uitgelegd hoe de tap en het koffieapparaat werkten. Dat moet natuurlijk ook gebeuren, dat begrepen we ook wel. Maar we waren ondertussen wel wachtende klanten en we hadden ook steeds meer trek inmiddels Afwachtend bleven we die kant uit kijken, wachtend tot iemand onze kant op zou komen. Maar er kwam niemand naar ons toe.

We zagen wel dat bij twee mensen aan een ander tafeltje –die later dan ons waren binnengekomen- hun bestelling werd opgenomen. En wij zaten daar maar.

We werden steeds verbaasder en waren aan het overleggen of het een idee was om gewoon weg te gaan en toch maar naar dat andere lunchcafé te gaan. Een van de medewerkers kwam weer achter de bar vandaan en we wachten vol spanning of hij deze keer naar ons zou komen. Nee dus. Hij ging naar een ander tafeltje om de borden af te ruimen en te vragen of zij nog wat wilden drinken. Vervolgens ging hij terug naar de bar en kreeg hij uitgelegd waar alle glazen voor dienden.

De vriendin en ik keken elkaar aan, pakten onze spullen en gingen naar buiten toe. Onszelf afvragend of we wellicht in onzichtbare modus hadden gezeten daarbinnen.