Vandaag is er iemand jarig. Die er niet meer is. Al vijf jaar niet meer inmiddels. Maar altijd zal het zijn verjaardag zijn. En feliciteer ik hem even in mijn hoofd. Met het leven dat hij had, zolang hij hier was. En dat ik blij ben dat ik hem kende. Zolang hij hier was. En al is hij er nu niet meer, ik denk nog regelmatig aan hem. Zoals vandaag. Of als ik een liedje hoor dat me aan hem doet denken. Of er gewoon ineens een herinnering aan hem in mijn  hoofd voorbij komt. En zo blijft vandaag zijn verjaardag. Voor altijd.

Eerder geschreven over hem: stukje 1 en stukje 2, ergens tijdens de afgelopen vijf jaar geschreven.