Het is eng om sommige dingen op te schrijven of hardop uit te spreken. Zolang iets alleen in je hoofd bestaat of nog niet hardop tegen de buitenwereld is gezegd, bestaat het nog niet echt.

Stoppen met slechte gewoontes. Opgaan voor je rijbewijs. Proberen een nieuwe hobby uit te oefenen. Dit alles bestaat pas echt als het niet alleen maar in je eigen hoofd zit. Als het uit je hoofd is gegaan en het lukt niet, dan moet je dat toegeven aan de buitenwereld.

Vertellen dat het stoppen niet gelukt is. Dat het afrijden niet naar behoren is gegaan. Dat de nieuwe hobby alweer in de vergetelheid is geraakt.

Schijnbaar is dat eng. Schijnbaar is dat moeilijk. Schijnbaar heeft het verleden je zo gemaakt dat je vele dingen vaag of voor je houdt, tot je er klaar voor bent om ze naar de buitenwereld te brengen.

Eind augustus beschreef ik hier iets nieuws op werkgebied. Iets leuks en nieuws wat op mijn pad kwam. Na een paar keer inwerken tijdens de afgelopen weken en later in de maand voortaan alleen ingeroosterd te staan, vind ik het tijd om het hardop uit te spreken. Mijn nieuwe baan erbij, voor een paar diensten in de maand. In de concertzaal waar ik al eeuwen kom en de afgelopen jaren diverse vrijwilligerstaken heb gedaan. Ben ik erbij gekomen in het team van stagemanagers.

Alles wat te maken heeft met artiesten, is tijdens een dienst voor mij bestemd. Verwelkoming, zorgen dat samenwerken tussen artiesten en de technici goed verloopt, soundcheck- en optreedtijden in de gaten houden, kleedkamer in orde houden, allerhande vragen beantwoorden, uitbetaling en verdere papieren rompslomp en alles wat er verder nog bij komt. Hoe fijn en leuk om op deze manier aan het werk te zijn in de wereld van muziek, de wereld waar mijn hart nog immer harder van gaat kloppen!