Soms kan ik me ineens zo enorm menselijk voelen.

Bijvoorbeeld als ik op de bank zit en me voorneem dat ik toch echt iets actiever moet zijn soms (terwijl ik gedachteloos naar een of ander tv-programma staar en me er maar niet toe kan zetten om de tv uit te zetten).

Of als ik mijn zonnebril voor de zoveelste keer tijdens een festivaldag afgelopen zaterdag aan mijn kleine tasje hang, me ineens afvraag of ie deze keer wel stevig genoeg hangt, er niks mee doe en vervolgens onbekommerd verder ga dansen (en er een tijdje later achterkom dat die vertrapte zonnebril op de grond weleens heel goed de mijne zou kunnen zijn, aangezien die inmiddels is verdwenen.)

Of als ik tijdens dezelfde festivaldag me steeds als ik iets uit of in mijn kleine tasje doe (wat eigenlijk een groot uitgevallen camera-tas is, waardoor er met wat geprop meer in kan dan alleen mijn kleine camera) me zo nu en dan bedenk dat er zowaar een kans is dat er iets mis zal gaan daar (waardoor ik een uur voor het einde onder andere mijn huissleutel, geld en mijn festival-kluissleutel ben verloren. Geld is gewoon jammer. Kluisnummer wist ik gelukkig uit mijn hoofd, zodat ik mijn daar aanwezige spullen gewoon mee kon nemen. Huissleutel was in zoverre onhandig, dat degene met mijn reservesleutel me die pas zondagavond kon geven, waardoor ik een paar uur langer dan gepland eerst met vrienden in een A’dams park en vervolgens bij een vriendin daar heb rondgehangen. Om het compleet te maken viel mijn uiteindelijk geplande trein uit vanwege logistieke redenen, waardoor ik nog een half uur langer moest wachten om weer mijn huisje in te kunnen.) 

Of als ik voor de zoveelste keer in mijn leven ’s ochtends een schoon t-shirt aantrek en daarna snel mijn tanden ga poetsen (vooral dat ‘snel’, dat doet ‘t ‘m, want vaak, heel vaak, knoei ik dan een paar klodders tandpasta op mijn t-shirt, waardoor ik voor de tweede keer binnen een half uur alweer een schoon t-shirt aan ga trekken).