Over toeval gesproken. Eigenlijk had ik vanochtend een afspraak bij de kapper staan. Maar aangezien er nog wat vrijwilligers- en koksgaatjes over zijn bij de vakanties van mijn nieuwe werk, was me gevraagd of ik deze ochtend kon komen werken om eventuele gegadigden te bellen. Kappersafspraak verzet. In plaats daarvan in de loop van de ochtend naar mijn werk gegaan. Een van de gegadigden leek me een goede vriendin van me, die het leuk vindt om te koken. Dus ik bel haar mobiel en krijg haar vriend aan de telefoon.

Ze blijkt ziek te zijn, last van enorme buikpijn, dokter is op bezoek en zegt dat ze voor controle snel naar het ziekenhuis moet. Dus ze zijn eigenlijk druk bezig met het zoeken naar een oppas voor hun 1-jarig kindje. Ik sta niet echt bekend om mijn handigheid met kinderen. Maar heb wel tijd. En ik vind het zo toevallig dat ik precies op dit moment bel, dat ik uiteraard mijn hulp aanbied. Een half uur later zijn zij met zijn tweeën naar het ziekenhuis en ben ik aan het oppassen. Ik vind het wel spannend, weet bar weinig van kinderen.

Maar het valt alleszins mee. Het is een vrolijk, makkelijk kind. We spelen wat. Ze danst wat als ik de muziek aanzet. Ze slaapt een paar uur. En ondertussen maak ik me zorgen over die vriendin van mij. De verwachting was dat het iets met de blindedarm te maken heeft. Of iets met haar prille zwangerschap. Inmiddels is mijn oppaskindje wakker. En terwijl ik me verbaas over hoeveel eten er op een t-shirtje kan vallen terwijl ze een boterham met stroop opeet, hoor ik de deur beneden opengaan.

Ze zijn weer thuis. Het donkere vermoeden is waarheid geworden. Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze is moe. En vanwege protocol en medische redenen is er nog niks weggehaald. Dus slecht nieuws gehoord. En nog steeds pijn voor de komende dagen.

Verbaasd over hoe een dag ineens kan lopen en door het slechte nieuws wat zij als gezin ineens moeten verwerken, loop ik na vertrek nog even bedwelmd door de stad.