Iemand aanvullen die al maanden of jaren met iets bezig is. Dat kan lastig zijn. Fijn ook, omdat je merkt dat er een kleine last van iemands schouders valt. Taken en verantwoordelijkheden delen en niet meer de enige zijn die ergens over gaat, zorgt al snel voor meer ademruimte. Daarnaast is er ook een soort angst. Die ander moet een stukje los kunnen laten. En al doende moet men er achter komen of het werkt. Hoe het werkt. Hoe men elkaar kan aanvullen. Hoe de andere een toegevoegde waarde kan zijn.

De eerste aftastende stappen zijn deze week gezet bij mijn nieuwe baan. De eerste dag was heel onwennig, de tweede voelde al een stuk nuttiger en betrokken.  

En vandaag worden de eerste stappen gezet bij mijn baan voor een week die morgen echt begint. Vier dagen wordt er gewandeld. Zeven dagen is er feest. Al deze dagen zal ik uren en uren op een en dezelfde plek aanwezig zijn om te assisteren bij de artiesten productie.

Twee kansen, mij gegeven door een bijzondere combinatie van toeval, timing en het vertrouwen dat bepaalde mensen in mij hebben. En het vertrouwen dat ik, mede dankzij mijn loopbaantraject en alle vragen, antwoorden en inzichten die ik daarmee heb verworven, inmiddels in mezelf heb gekregen.