Drie jaar geleden was er een vacature bij een leuke organisatie. Mijn sollicitatiebrief  viel in goede aarde en er volgde een gesprek. Ook deze beviel en na een aantal zenuwslopende wachtdagen, bleken ze voor iemand anders gekozen te hebben. Jammer voor mij, fijn voor haar. Ik kende haar en zag ons allebei die baan wel doen eigenlijk.

Er volgde een aantal jaren vol zoeken naar banen, zoeken naar leukere banen, werkloos thuis zitten, verveeld uit het raam staren bij stom werk, bezig zijn met zoeken naar wat ik echt zou willen doen.

Afgelopen december kreeg ik een telefoontje. Van haar. Dat het steeds drukker was geworden en ze erover zaten na te denken om er iemand  bij aan te nemen. En zij meteen aan mij moest denken, omdat zij ons wel samen zag werken. Alles was nog heel onduidelijk, maar mijn interesse was gepeild. De maanden erna was ik druk bezig met mijn loopbaantraject en pas tijdens de afgelopen weken begon ik me af te vragen hoe het er mee zou staan. Toevallig genoeg volgde er toen een telefoontje van haar. Haar vraag waarom ik nooit gereageerd had. Mijn vraag waarom zij nooit iets gestuurd had. Dankzij de wondere wereld van de verdwenen mail, was het schip bijna leeg weg gevaren.

Er volgden meer mails die niet aankwamen, telefoontjes heen en weer, een vakantie van mijn kant, pogingen tot afspraken en diverse redenen waarom ze op het laatste moment steeds niet door konden gaan.

Gisteren zaten we dan eindelijk samen op het kantoor. Te praten. De dingen door te nemen. En wat ik al weken aan zag komen, maar pas echt wilde geloven als we het er samen over gehad hadden: ik heb een parttime baan. Voor twee dagen in de week. In ieder geval voor de komende maanden. En dan moet er gekeken worden naar drukte, uren en mogelijkheden.

Ik ben blij. Maar moet er ook nog even aan wennen. Het helemaal tot me door laten dringen.