Ik voelde me er ontheemd. Een beetje misplaatst. Dat idee verdrong ik echter meteen uit mijn hoofd. Niemand wilde daar zijn. En iedereen had het recht om daar te zijn.

Het kwam vooral omdat ik hem eigenlijk niet goed kende. Maar wel al heel lang. En zijn kinderen, inmiddels volwassenen met eigen kinderen, daar speelde ik vroeger vaak mee. Mensen uit mijn jeugd. Gezichten van vroeger. En nu was het nu. En stond ik daar. Terwijl mijn ouders hem voor de laatste keer gingen bekijken, bleef ik in de wachtruimte staan. Ik hoefde hem niet op deze manier te zien.

Zo goed kende ik hem eigenlijk niet. Maar wel al heel lang. Mijn hele leven. Mijn ouders en hij woonden al een paar jaar naast elkaar voordat ik op de wereld kwam. Hij en zijn vrouw. Bij hun bleven mijn zus en ik soms over. Lagen we ziek te zijn als allebei onze ouders overdag moesten werken. Daar leenden we kopjes suiker. Speelden we op de kamers van de buurkinderen. Aten we taartjes op verjaardagen. Zij waren de buren die er gewoon altijd waren.

Een paar jaar geleden overleed zij. Ze was eerst een tijd ziek. En toen opeens was ze dood. Dat was raar. En afgelopen maandag, geheel onverwachts, overleed hij. De buurman van mijn ouders. Zo goed kende ik hem eigenlijk niet. Maar wel al heel lang. Mijn hele leven. En nu is hij weg. En zal het huis van de buren binnenkort leeg zijn. Het voelt raar. Een stukje jeugd dat er nooit meer zal zijn.