Het lijkt me niet zo goed te lukken om er weer helemaal in te komen. De wereld. Met zijn verplichtingen. En sociale contacten. En gewoon de dingen die er zijn.

De afgelopen vier weken stonden in het teken van weg te snijden kiezen. Met alle rompslomp die je er bij kan bedenken. Pijn. Ongemak. Vloeibaar voedsel. Non-verbaal gehandicapt zijn. Met als gevolg mijn wereldje naast de echte wereld.

Het grootste leed is inmiddels geleden. Iedere dag steeds meer voorbij. En na vier weken voelt het wel weer als tijd. Om langzaam steeds meer deel te nemen aan het leven dat er steeds was, maar wat ik grotendeels aan me voorbij heb laten gaan. Ik probeer wel volop mee te doen. Maar het lukt me gewoon nog niet helemaal.