De afgelopen dagen heb ik een hoop dingen genoemd die vervelend zijn in verband met de zeurende pijn in mijn kaak. Kauwen gaat moeizaam. Etensresten moeten vakkundig worden weggespoten moeten na iedere maaltijd. Pijnscheuten maken me wakker. Mijn oor die meedoet met het nare gevoel. Me gewoon niet op mijn best voelen.

Het allervervelendst echter, vind ik dat ik communicatief niet helemaal mezelf ben. Het meeste pijn blijk ik namelijk te hebben als ik aan het lachen ben. Zelfs glimlachen. Nu hoort lachen gewoon bij mijn standaardgezichtsuitdrukking. En het voelt dan ook heel onwerkelijk om me lichamelijk het fijnste te voelen als mijn mondhoeken naar beneden hangen. Mentaal voelt het verkeerd. Mondhoeken naar beneden terwijl ik genietend sta te kijken naar een bandje. Terwijl ik een leuk gesprek aan het voeren ben.  

Ik voel me non-verbaal gehandicapt.