Het is een blikken doos. Met dingen die ik regelmatig nodig heb en die eigenlijk geen andere plek hebben. En dingen die eigenlijk geen plek hebben, maar waarvan ik geen zin heb om mijn hele huis door te zoeken als ik ze nodig heb. Geboren uit noodzaak. Gemakzucht. En uiteindelijk een hele nuttige plek geworden waar ik altijd alles kan wegstoppen. En weer vinden.

Zoals vele reservesleutels van mensen. En dat zijn er nogal wat.

Gekregen van vrienden die ook alleen wonen en graag ergens een setje reservesleutels willen hebben liggen voor het geval ze zichzelf buitensluiten. Of als ze hun eigen sleutels kwijtraken.

Gekregen van vrienden waar ik een keer op de post/ huis/ huisdier/ planten moest passen bij afwezigheid.

Met het doorspitten van die doos kom ik soms sleutels tegen en dan heb ik eigenlijk geen idee van wie ze zijn. Vraag ik me af of de eigenaar (m/v) van de sleutel nog wel weet dat ik ze heb.

Sleutels komen. Sleutels gaan. In mijn dingen-die-ik-bij-de-hand-wil-hebben-doos.