Na mijn vorige verstandskies-wegsnijd-gebeuren, wilde ik er deze keer niet zoveel aandacht aan besteden op deze site. In een periode van drie weken tijd, een herhaling van schrijfsels met ongeveer dezelfde strekking, leek me voor niemand een verrijking opleveren.

Het loopt echter wat anders.

De eerste dagen na het wegsnijden was er niks aan de hand, verbaasd constateerde ik zelfs dat ik de pijnstillers amper nodig had. En op de vierde dag begon het. Het deed pijn. Ik nam zoveel pijnstillers als verantwoord was en probeerde tevergeefs afleiding te zoeken. Los van het feit dat het pijn doet, trekt het namelijk zoveel van je aandacht, dat het moeilijk is om iets anders te doen. Slapen bleek het beste tijdverdrijf om niks te voelen.

Ik sukkelde de dagen door, keek reikhalzend uit naar het moment dat er weer pijnstillers mochten worden genomen en hoopte het beste. De vierde nacht werd ik twee keer wakker van de pijn. Overdag ging ik nog beter spoelen en poetsen in de hoop dat het minder werd. Vannacht werd ik om de twee uur wakker van het zeurende gevoel.

Na telefonisch overleg met de verpleegpost van de polikliniek vandaag, is er een afspraak gemaakt voor vanmiddag. Zij gaan de wond vakkundig schoonmaken en ik krijg een nieuwe lading pijnstillers mee. Vanaf dan hopelijk een kwestie van weinig tijd dat de ontstane ontsteking voorbij zal zijn. En ik dan eindelijk weer over iets anders na kan denken en schrijven dan over mijn verstandskieswond.