Het is minder vervelend dan de vorige keer, wellicht went het. Maar het blijft raar. Een paar dagen verplicht in je eigen thuiswereldje zitten. Je krijgt zin in contact en om mensen te bellen, maar praten voelt nou net vervelend. Je krijgt zin om veel te eten en voor de buis te snacken, maar kauwen is even te pijnlijk. De wereld draait door en jij draait wel mee, maar in een soort parallel universum ernaast. Ergens geeft het een enorme rust. En gelatenheid. Het eenzijdige dieet van vloeibaar voedsel begint nog het meeste te vervelen. Na liters drinkontbijt, sapjes, chocolademousse, soepjes en appelmoes krijg je zin in eten waar je echt je tanden in kan zetten. Dat komt wel weer. En wat zijn nou een paar dagen op een mensenleven eigenlijk.

De wereld draait door en ik draai mee, maar wel in een soort eigen wereldje ernaast.