Schrijven doe ik graag. Altijd al gedaan. Op verschillende manieren. Steeds opnieuw zoekend naar mijn manier, mijn vorm. Na een advertentie in een van de lokale kranten leek er een eerste stapje in de betaalde richting te komen, maar wat volgde was pech en een nogal uit de hand lopende vorm van miscommunicatie.

In verband met mijn loopbaanoriëntatie, een tussenpersoon, de fase van marktgerichte oriëntatie en nog meer miscommunicatie vanwege tussenpersonen en ruis daartussen, had ik vandaag de ándere eindredactrice een tijdje aan de telefoon. Samen kwamen we er achter hoe de communicatie tussen mij en de ander zo mis had kunnen lopen. En dat communiceren via tussenpersonen soms alleen maar voor meer onduidelijkheid zorgt. En de simpele conclusie dat er verschillende soorten journalistiek zijn en ik gewoonweg geen nieuws-schrijfster blijk te zijn en daarom niet echt op mijn plek ben bij deze krant.

Het was een fijn gesprek. Met verhelderende inzichten aan beide kanten. Opluchting in mijn geval ook. En in het kader van de marktgerichte oriëntatie en het voeren van gesprekken met mensen die in beroepsgroepen werken die mij interessant lijken, gaan zij en ik binnenkort daar even samen voor zitten.

Een hoofdstuk eindelijk afgesloten. En wellicht een andere deur geopend.