Mensen zijn maar vreemd. Of had ik dat hier al een stuk of 101 keer geschreven in talloze varianten? Om bij het thema van de week te blijven: mijn ene kaak is gewoon dikker dan de andere deze week. En er zit een soort blauwe plek op, die inmiddels het geelkleurige stadium heeft bereikt. Dat zijn twee feiten.

De zeldzame keren dat ik mensen zag deze week, deden ze allen hun best om te verhullen dat mijn gezicht er anders uitzag dan gewoonlijk. De mens heeft het in zich om dingen te verbloemen denk ik. Om te troosten, te zeggen dat het meevalt. De vervelende dingen stelselmatig te negeren. Op mijn ‘dus is mijn ene wang dikker en er zit ook een soort blauwe plek’, was de eerste reactie van iedereen dan ook zonder aarzelen ‘ach nee joh, dat zie je vooral zelf, dat valt best wel mee’.

Stilte. Fronsende blik van mijn kant. De ander die de moeite deed om eens echt te kijken, in plaats van meteen een sociaal wenselijk antwoord te geven, gevolgd door ‘oh wacht, als ik het van deze kant zie, ziet het er inderdaad wel dikker uit’ gevolgd door een ingehouden grimas. Mensen, vreemde wezens.